θηητήρ
θηητήρ, one who gazes at, an admirer
θηητ-ήρ, ῆρος, ὁ, Ion. for θεατής,
- one who gazes at, an admirer, θ. τόξων Od. 21.397; ἀκρασίης Perict. ap. Stob. 4.28.19.
θηητήρ, ῆρος (ὁ) qui regarde avec admiration, gén. Od. 21, 397 (sel. d’autres θηρητήρ) ; Périct. (Stob. Fl. 85, 19).
Étym. θηέομαι.
θηητήρ, ῆρος, ὁ, ep. = θεατής, Hom. τόξων, Od. 21.397, Beschauer u. Kenner, Schol. θαυμαστικός, ἔμπειρος. Auch Perict. Stob. fl. 85.19.
θηητήρ
[θηέομαι.]
An admirer, fancier Od. 21.397.
θηητήρ (θηέομαι): beholder, i. e. fancier; τόξων, Od. 21.397†.
θηητήρ, ῆρος,
Ionic for θεατής,
- one who gazes at, an admirer, Od.