Logeion | θηκτός

θηκτός, ή, όν, (θήγω)

sharpened, whetted, A. Th. 942 (lyr.), E. Med. 40, AP 6.110 (Leon. or Mnasalc.), Pancrat. Oxy. 1085.23.

θηκτός, ή, όν, aiguisé, Eschl. Sept. 944 ; Eur. Med. 40 ; Anth. 6, 110.

Étym. vb. de θήγω.

θηκτός -ή -όν [θήγω] geslepen, scherp.

θηκτός, geschärft, gewetzt, σίδηρος Aesch. Spt. 925, φάσγανον Eur. Med. 40, öfter.

θηκτός, ή, όν verb. adj. of θήγω,

Menu