κλειτός

κλειτός, ή, όν, (κλείω B)

• renowned, famous, ἐπίκουροι Il. 3.451, 6.227, etc.; βασιλῆες Od. 6.54; γενεά Pi. N. 6.61; of things, splendid, excellent, ἑκατόμβη Il. 4.102, cf. Pi. P. 10.33; Πανοπεύς, Ἰωλκός, Il. 17.307, Pi. P. 4.77.

κλειτός, eigtl. adj. verb. zu κλείω, berühmt, ruhmvoll ; ἐπίκουροι Il. 6.227 u. öfter ; βασιλῆες Od. 6.54 ; auch von Sachen, ἑκατόμβη, ruhmwürdig, herrlich, Il. 1.447, wie Pind. P. 10.33 ; auch von einer Stadt, Panopeus, Il. 17.307 ; Jolkos, Pind. P. 4.137, öfter. – Vgl. κλυτός. – Auch schlechte Schreibung für κλιτός.

κλειτός

-ή, -όν

[κλείω.]

• • 1

    Famous, renowned.

    Epithet of the Ithacan chiefs : μετὰ κλειτοὺς βασιλῆας Od. 6.54.

    Of the Trojan allies : Τρώων κλειτῶν τʼ ἐπικούρων Il. 3.451, Il. 17.14. Cf. Il. 6.227, Il. 11.220, Il. 17.212, Il. 18.229.

    Of auxiliaries in gen. Il. 4.379.

    Of a place : πανοπῆϊ Il. 17.307.

  • 2

    Of sacrifices, goodly, befitting the occasion Il. 4.102 = 120 = Il. 23.864 = 873, Il. 7.450 = Il. 12.6.

κλειτός

• 1illustrious κλειτᾶς Ἰαολκοῦ P. 4.77 κλειτὰς ὄνων ἑκατόμβας ἐπιτόσσαις θεῷ ῥέζοντας P. 10.33 [κλειταῖς ἐν Ἀμύκλαῖς v. l. κλυταῖς) P. 11.32] ποτὶ κλειτὰν θαμὰ νίσεται Ἰσθμὸν Δωρίαν N. 5.37 κλειτᾷ γενεᾷ N. 6.61 ]κλειτα[ Θρ. 6. 4.

κλειτός (κλέος): celebrated, famous, epith. of persons and of things; esp. ἐπίκουροι, ἑκατόμβη, Il. 3.451, Il. 1.447. (Il. and Od. 6.54.)

κλειτός, ή, όν κλείω = κλεινός, Hom., Pind.