μητίω
μητίω (seul. impf.), d’ord. moy. μητίομαι, (f. ίσομαι) avoir dans l’esprit, songer, méditer : τι, Il. 3, 416 ; Od. 12, 373, méditer qqe ch. ; τί τινι, Il. 15, 349 ; ou τινά τι, Od. 18, 27, méditer ou machiner qqe ch. contre qqn ||
➳ Act. seul. impf. poét. μήτιον, Orph. Arg. 1341. Moy. ao. sbj. μητίσομαι (p. μητίσωμαι) Il. 3, 416 [ῐ dev. une voy. ; ῑ dev. σ].
Étym. μῆτις.
μητίω, = μητίομαι, Orph. Arg. 1331.