πανσυδίῃ

πανσυδίῃ, od. πασσυδίῃ, Ersteres zog Aristarch. vor, die VLL erkl. μετὰ πάσης ὁρμῆς, EM. auch παμπληθεί, mit aller Macht, allem Eifer (σεύομαι, ἐσσυμένως); θωρῆξαι ἐκέλευε καρηκομόωντας Ἀχαιοὺς πανσυδίῃ, Il. 2.12, 29, 66 ; 11.708 ; u. oft bei sp.D., wie Ap.Rh. 1.323, 2.759, öfter ; Callim. Del. 159 ; die attische Form πανσυδίᾳ Eur. Troad. 792 ; in Prosa seltener, Xen. Hell. 4.4.9, Ages. 2.19, als v.l. für πασσυδίῃ. Der accus. πανσυδίην od. πασσυδίην, EM. 650 E., steht Arat. 714, aber Ap.Rh. 2.159 behält Wellauer πανσυδίῃ gegen Bruncks Conj. bei.

πανσυδίῃ

[παν-, πᾶς + συ-, σεύω. Cf. ἐπασσύτερος.]

Coming all together, in a body, in full force Il. 2.12, 29 = 66, Il. 11.709, 725.

πανσυδίῃ (σεύω): with all haste.

πανσυδίῃ σεύομαι

• with all speed, = πάσῃ τῇ σπουδῇ, Il.; Attic πανσυδίᾳ or πασσυδίᾳ, Eur.—No nom. πανσυδία occurs, cf. πανστρατιά.