περιπείρω
περιπείρω, to pierce as with a spit
Could not find περιπαρεῖσα in Logeion dictionaries.
περιπαρεῖσα aorist passive participle feminine nominative singular, aorist passive participle feminine vocative singular of περιπείρω
περιπείρω,
- put on a spit, π. τι περὶ λόγχην Plu. Galb. 27: metaph., pierce, ἑαυτοὺς π. ὀδύναις 1 Ep.Ti. 6.10:—Pass., to be spitted or pierced, ξίφεσι καὶ λόγχαις D.S. 16.80; Χάρακι Id. 19.84; σκόλοπι Ael. NA 7.48; ὀβελοῖς Luc. Gall. 2: metaph., to become entangled, δυσαναπορεύτοις βαράθροις περιπαρέντες Ph. 1.672; δίκτυα, οἷς ἀνάγκη περιπείρεσθαι Id. 2.411, cf. Vett.Val. 250.11.
- II run into, τοὺς ὀδόντας τῇ δειρῇ Lib. Descr. 12.2 (Pass.):—Pass., ἄγκιστρα περιπαρέντα τοῖς ἰχθύσι Ael. NA 15.10.
περι·πείρω (f. -περῶ, ao. 2 pass. περιεπάρην [ᾰ] etc.) percer de part en part, transpercer :
1 avec l’acc. de l’objet transpercé : τῷ ἀγκίστρῳ, Plut. Ant. 29, transpercer avec l’hameçon ; fig. ἑαυτὸν ὀδύναις, NT. 1 Tim. 6, 10, transpercer son propre cœur de douleurs ; au pass. El. N.A. 7, 48, etc. ||
2 avec l’acc. de l’objet qui transperce : ὀδόντας τῇ δείρῃ, Lib. 4, 1081, enfoncer ses dents dans le cou ; τὴν κεφαλὴν περὶ λόγχην, Plut. Galb. 27, ficher sur une lance la tête de qqn.
περιπείρω, anspießen, anstecken, durchbohren ; κρέα περιπεπαρμένα τοῖς ὀβελοῖς, Luc. Gall. 2 ; περιεπάρη, Pisc. 51 ; κεφαλὴ περιπεπαρμένη δόρατι, Plut. C.Gracch. 17 ; σκόλοπι περιπαρείς, Ael. H.A. 7.48.
Strong 4044
*†
to put on a spit, hence, to pierce: metaph., ἑαυτὸν . . . ὀδύναις, I Ti 6:10.†
περιπείρω
- to pierce as with a spit: metaph. to pierce, ἑαυτοὺς π. ὀδύναις NTest.