προαπόλλυμι
προαπόλλυμι, destroy first, mid. perish before
Could not find προαπολωλότα in Logeion dictionaries.
προαπολωλότα perfect active participle neuter nominative plural, perfect active participle neuter vocative plural, perfect active participle neuter accusative plural, perfect active participle masculine accusative singular of προαπόλλυμι
προαπόλλῡμι, aor. -ώλεσα,
- destroy first, [τὴν πόλιν] αἱ στάσεις -ώλεσαν App. BC 4.14, cf. Plu. Phoc. 2.
- II more freq. in Pass., with pf. -όλωλα, to be first destroyed, perish before or first, Antipho 5.67, Th. 5.61, 6.77; μὴ ἡ ψυχὴ προαπολλύηται (from -απολλύὠ Pl. Phd. 91d; προαπόλωλεν τὸ ἐφʼ ὃ ἂν ἐκπλέωμεν D. 4.37: c. gen., ὀλίγῳ τῶν ἄλλων προαπολεῖσθαι Lys. 2.24.
προ·απόλλυμι (seul. pf. προαπόλωλα au sens intr.) succomber auparavant, Dém. 50, 24 ||
Moy. προαπόλλυμαι, être détruit ou périr avant ; gén. Lys. 193, 3 ; abs. Thc. 5, 61 ; 6, 77 ; Ant. 137, 20 ||
➳ Sbj. prés. pass. 3 sg. προαπολλύηται, Plat. Phæd. 91d.
1. met acc. eerder te gronde richten.
2. intrans., med.-pass. tevoren verloren gaan:
προαπόλλυμι, [ῡ], (ὄλλυμι), vorher vernichten, u. med. vorher untergehen, sterben ; μὴ προαπόλωνται, Thuc. 5.61, vgl. 6.77 ; μὴ ἡ ψυχὴ προαπολλύηται, Plat. Phaed. 91d ; πρὶν τὴν πόλιν ὀνῆσαι προαπολόμενος, Rep. VI.496d ; Antiph. 5.67 ; ὀλίγῳ τῶν ἄλλων προαπολοῦνται, Lys. 2.24 ; προαπόλωλεν ἐφʼ ἃ ἂν ἐκπλέωμεν, Dem. 4.37 ; Folgde.
προαπόλλυμι
fut. mid.-ολοῦμαι
intr. perf. -όλωλα
- Intr. -όλλυμαι:— to be first destroyed, to perish before or first, Thuc.; μὴ ἡ ψυχὴ προαπολλύηται (as if from -απολλύω ) Plat.