προαπόλλυμι

προαπόλλῡμι, aor. -ώλεσα,

• destroy first, [τὴν πόλιν] αἱ στάσεις -ώλεσαν App. BC 4.14, cf. Plu. Phoc. 2.
• • II more freq. in Pass., with pf. -όλωλα, to be first destroyed, perish before or first, Antipho 5.67, Th. 5.61, 6.77; μὴ ἡ ψυχὴ προαπολλύηται (from -απολλύὠ Pl. Phd. 91d; προαπόλωλεν τὸ ἐφʼ ὃ ἂν ἐκπλέωμεν D. 4.37: c. gen., ὀλίγῳ τῶν ἄλλων προαπολεῖσθαι Lys. 2.24.

προαπόλλυμι, [ῡ], (ὄλλυμι), vorher vernichten, u. med. vorher untergehen, sterben ; μὴ προαπόλωνται, Thuc. 5.61, vgl. 6.77 ; μὴ ἡ ψυχὴ προαπολλύηται, Plat. Phaed. 91d ; πρὶν τὴν πόλιν ὀνῆσαι προαπολόμενος, Rep. VI.496d ; Antiph. 5.67 ; ὀλίγῳ τῶν ἄλλων προαπολοῦνται, Lys. 2.24 ; προαπόλωλεν ἐφʼ ἃ ἂν ἐκπλέωμεν, Dem. 4.37 ; Folgde.

προαπόλλυμι fut. mid.-ολοῦμαι intr. perf. -όλωλα

• Intr. -όλλυμαι:— to be first destroyed, to perish before or first, Thuc.; μὴ ἡ ψυχὴ προαπολλύηται (as if from -απολλύω ) Plat.