προφεύγω
προφεύγω, to flee forwards, flee away
Could not find προύφευγε in Logeion dictionaries.
προύφευγε imperfect active indicative 3rd singular of προφεύγω
προφεύγω, Hom. only in aor. προὔφῠγον,
- flee forwards, flee away, Il. 11.340, A. Fr. 69.5 (lyr.).
- II c. acc., flee from, shun, avoid, μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν Il. 6.502, cf. 7.309; κακόν 14.81; προφυγὼν ἰοειδέα πόντον Od. 11.107; οὐκ ἂν θάνατον . . προφύγοισθα (Ep. opt.) 22.325, etc.; π. χρέα avoid debts, Hes. Op. 647.
προ·φεύγω (ao. 2 προὔφυγον)
1 intr. fuir en avant, s’enfuir, Il. 11, 340 ||
2 tr. fuir, échapper à, acc. Il. 6, 502, etc. ; Od. 11, 107, etc. ; fig. Hés. O. 645 ||
➳ Ao. 2 opt. 2 sg. épq. προφύγοισθα, Od. 22, 325.
1. met acc. ontsnappen aan, vermijden:
2. intrans. wegvluchten.
προφεύγω, (φεύγω), intr., vorwärtsfliehen, οὐ γάρ οἱ ἵπποι ἐγγὺς ἔσαν προφυγεῖν, Il. 11.340. – Gew. trans. c. accus., entfliehen, βέλτερον, ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλῴη, Il. 14.81 ; οὐκ ἂν θάνατόν γε δυσηλεγέα προφύγοισθα, Od. 22.325 ; πόνιον, 11.107 ; μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν, Il. 6.502, 7.309 ; χρέα, Schulden vermeiden, Hes. O. 649 ; Aesch. frg. 59.
†προφεύγω
[προ- 1.]
3 sing. aor. subj. προφύγῃ Il. 14.81.
2 sing. opt. προφύγοισθα Od. 22.325.
Pple. προφυγών, -όντος Il. 6.502, Il. 7.309 : Od. 11.107.
Infin. προφυγεῖν Il. 11.340.
- 1
To flee Il. 11.340.
- 2
To flee from, escape from, escape, elude : μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν Il. 6.502. Cf. Il. 7.309, Il. 14.81 : Od. 11.107, Od. 22.325.
- 1
προφεύγω
- 1avoid ζώει κάματον προφῠγὼν ἀνιαρόν Παρθ. 1. 19.
προφεύγω , aor. 2 subj. προφύγῃ, opt. 2 sing. προφύγοισθα, inf. προφυγεῖν, part. -ών: flee away, escape, abs., and w. acc.
προφεύγω
fut. -φεύξομαι
aor2 προὔφυγον
- Ito flee forwards, flee away, Il.
- IIc. acc. to flee from, shun, avoid, Hom.