σέβομαι

σέβομαι, mostly used in pres.: impf. in Hdt. 7.197: fut. σεβήσομαι POxy. 1381.202 (ii A.D.): aor. ἐσέφθην S. Fr. 164, Pl. Phdr. 254b, Porph. Plot. 12:—

• feel awe or fear before God, feel shame, οὔ νυ σέβεσθε; Il. 4.242, cf. Ar. Nu. 293; τιμῶν καὶ σεβόμενος Pl. Lg. 729c; σεφθεῖσα awe-stricken, Id. Phdr. l.c.: rarely c. inf., dread or fear to do a thing, σ. προσιδέσθαι . ., ἀντία φάσθαι A. Pers. 694 (lyr.); μιαίνειν τὸ θεῖον Pl. Ti. 69d; σέβεται καὶ φοβεῖται . . τό τι κινεῖν τῶν καθεστώτων Id. Lg. 798b: so c. acc. rei, to fear to do it, Antipho 2.4.12: c. part., σ. προσορῶν Pl. Phdr. 250e.
• • • 2 after Hom., c. acc. pers., revere, worship, Κρονίδαν Pi. P. 6.25; θεούς A. Supp. 921, etc.; πάντων ἀνάκτων κοινοβωμίαν ib. 223; Λατώ Ar. Th. 123; Λυκοῦργον σέβεσθαι worship him as a hero, Hdt. 1.66, cf. 7.197; προσορῶν ὡς θεὸν σ. τινά Pl. Phdr. 251a; do homage to Zeus, A. Pr. 937: generally, pay honour or respect to . ., θνατοὺς ἄγαν σ. ib. 543 (lyr.); τὸ φίλον S. OC 187 (lyr.), cf. Ph. 1163 (lyr.), etc.; σ. τινὰ τύχης μάκαρος E. IT 648.
    • • b esp. of Jewish proselytes, σεβομένη τὸν θεόν Act.Ap. 16.14, cf. J. AJ 14.7.2; σεβόμενοι προσήλυτοι, Ἕλληνες, Act.Ap. 13.43, 17.4; σεβόμεναι γυναῖκες ib. 13.50.
    • 3 of things, τὰ βυβλία σεβόμενοι μεγάλως Hdt. 3.128; ὄργια Ar. Th. 949; ὦ Πιερία, σέβεταί σʼ Εὔιος E. Ba. 566 (lyr.); τὸ σῶφρον αἰδούμενος ἅμα καὶ σ. Pl. Lg. 837c.
  • II Act. σέβω is post-Hom., used only in pres. and impf., worship, honour, mostly of the gods, σ. Δήμητρος πανήγυριν Archil. 120; πατρὸς Ὀλυμπίοιο τιμάν Pi. O. 14.12; θεούς A. Th. 596; Νύμφας Id. Eu. 22; Ἅιδην S. Ant. 777; τἀν Ἅιδου ib. 780; θεῶν θέσμια Id. Aj. 713 (lyr.), etc.; rare in Prose, νομίζεται θεοὺς σέβειν X. Mem. 4.4.19, cf. Ar. Nu. 600; but also of parents, S. OC 1377, cf. Ant. 511; of kings, Id. Aj. 667, etc.; of suppliants, A. Eu. 151 (lyr.); λέγω κατʼ ἄνδρα, μὴ θεόν, σέβειν ἐμέ Id. Ag. 925; αἰχμὴν . . μᾶλλον θεοῦ σ. Id. Th. 530; σ. ὀνείρων φάσματα Id. Ag. 274; τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σ. S. Ant. 744 (εὖ σέβουσι is dub. cj. for εὐσεβοῦσι in A. Ag. 338, cf. E. Ph. 1320, Tr. 85); σέβειν ἐν τιμῇ c. acc., A. Pers. 166, Pl. Lg. 647a: c. inf., ὑβρίζειν ἐν κακοῖσιν οὐ σέβω, i.e. τὸ ὑβρίζειν, I do not respect, approve it, A. Ag. 1612; τὸ μὴ ἀδικεῖν σέβοντες Id. Eu. 749: rarely of a god, Ποσειδῶν . . τὰς ἐμὰς ἀρὰς σέβων E. Hipp. 896:—σέβομαι as Pass., to be reverenced, ἡ δʼ οἴκοι [πόλις] πλέον δίκῃ σέβοιτʼ ἄν S. OC 760; τὸ σεβόμενον reverence, Plu. Suav. 2.1101d.
  • • 2 less freq. abs., to worship, to be religious, τὸν σέβοντʼ εὐεργετεῖν A. Eu. 725, cf. 897; οὐ γὰρ σέβεις S. Ant. 745; κρίνοντες ἐν ὁμοίῳ καὶ σέβειν καὶ μή Th. 2.53; but in all these places an object shd. perh. be supplied from the context. (σέβομαι prob. orig. ‘I shrink from . . ’, of which σοβέω is the causal; perh. cogn. with Skt. tyajati ‘desert, let go’.)

σέβομαι, dep. pass., von dem außer praes. und imperf. der aor. ἐσέφθην Soph. Tr. 175 u. Plat. (s. unten) vorkommt, bei Hesych. auch σέψασθαι u. bei DL. 7.120 σεβήσεσθαι;
a) sich scheuen, vor Göttern und Menschen, wenn man etwas Schlechtes zu tun in Begriff ist und sich durch das Gefühl des Unrechts daran hindern läßt, sich schämen ; οὔ νυ σέβεσθε ; Il. 4.242 ; c. inf., σέβομαι μὲν προσιδέσθαι, σέβομαι δʼ ἀντία λέξαι, Aesch. Pers. 680 ; καὶ φοβεῖται, Plat. Legg. VII.798b ; τιμῶν τις καὶ σεβόμενος, V.729c ; u. c. inf., σεβόμενοι μιαίνειν τὸ θεῖον, Tim. 69d.
b) die Götter mit frommer Scheu verehren, anbeten ; Κρονίδαν σέβεσθαι, Pind. P. 6.25 ; Tragg.: τοὺς θεοὺς οὐδὲν σέβῃ, Aesch. Suppl. 899 ; übh. ehren, σέβῃ θνητοὺς ἄγαν, Prom. 542 ; σέβου, προσεύχου, θῶπτε τὸν κρατοῦντʼ ἀεί, 939 ; Soph. O.C. 187, Phil. 1148 ; Eur. I.T. 648, Bacch. 566, Or. 347, Suppl. 1233 ; Ar. Th. 123 ; τὰ βιβλία, Her. 3.128 ; ὡς θεὸν σέβεται, Plat. Phaedr. 251a ; auch aor. σεφθεῖσα, 254d ; τινὰ ὡς πατέρα, Xen. Cyr. 8.8.1.

σέβομαι

To be moved by respect for the opinion of others, fear what others may think or say, think shame (cf. αἰδέομαι 4) : οὔ νυ σέβεσθε; Il. 4.242.

σέβομαι , σέβεσθε: feel awe, scruple, be ashamed, Il. 4.242†.

σέβομαι .σέβομαι, mostly in pres.

• Dep.
• • • 1to feel awe or fear before God, to feel religious awe, feel shame, Il., Ar.; σεφθεῖσα awe-stricken, Plat.: c. inf. to dread or fear to do a thing, Aesch., Plat.
    • 2c. acc. pers. to honour with pious awe, to worship, Lat. veneror, Pind., Hdt., etc.:—then, to do homage to, pay honour or respect to, Trag.