τέμω
τέμω, v. τέμνω.
1 τέμω, sbj. ao. 2 de τέμνω.
2 τέμω (prés. 3 sg. τέμει) absorber, sucer, c. ἀμέλγω sens 3, Hsch., τέμει δέ τε τέλσον ἀρούρης, Il. 13, 707, l’extrémité du champ l’absorbe (la sueur).
Étym. R. indo-europ. *kwem-, sucer, absorber, engloutir ; cf. sscr. ā-cā́mati.
τέμω, alter Stamm von τέμνω, als praes. nur Il. 13.707 vorkommend, wo Wolf das fut. τεμεῖ mit Unrecht aufgenommen hat, s. Spitzner zur Stelle u. Buttmann ausf. gr. Gramm. I.388.
τέμω
3 sing. aor. ἔτετμε Il. 4.293, Il. 6.515 : Od. 1.218, Od. 3.256, Od. 5.81. τέτμε Il. 6.374 : Od. 5.58.
2 sing. subj. τέτμῃς Od. 15.15.
- 1
To reach, touch : τέμει [ἄροτρον] τέλσον ἀρούρης Il. 13.707.
- 2
To light or come upon, find : Ἕκτορα Il. 6.515.
To find or come upon in a specified place or condition, or doing something specified : οὓς ἑτάρους στέλλοντα Il. 4.293, ἔνδον Il. 6.374 : Od. 5.81. Cf. Od. 3.256, Od. 5.58, Od. 15.15.
Of a stage of life, to come upon (one) : ὃν γῆρας ἔτετμεν Od. 1.218.
- 1