τεμενοῦχος
τεμενοῦχος, holding a τέμενος
τεμεν-οῦχος, ον, (ἔχω)
- holding a τέμενος, epith. of Poseidon (?), Epic. ap. A.D. Synt. 138.13 (v. Hermes 51.480), Orac. ap. Kern Genethliakon für Robert 100 (Tralles).
τεμενοῦχος, ος, ον, qui habite ou possède une enceinte sacrée (bois ou temple) Pd. fr. 185.
Étym. τέμενος, ἔχω.
τεμενοῦχος, einen heiligen Raum, Hain od. Tempel inne habend, bewohnend, Pind. frg. 185 συνοικιστῆρα γαίας ἔσδεξαι τεμενοῦχον.