τεμένιος
τεμένιος, of or belonging to the τέμενος
τεμέν-ιος, α, ον,
- of or belonging to the τέμενος, φυλλάς the grove in the τέμενος, S. Tr. 754; οἶκος SIG 987.3 (Chios, iv B.C.).
- II epith. of Hestia, ib. 1014.9 (Erythrae, iii B.C.).
τεμένιος, α, ον, de bois sacré, de l’enceinte d’un temple, Soph. Tr. 754.
Étym. τέμενος.
τεμένιος, vom Hain od. Tempel, dazu gehörig, φυλλὰς τεμενία, Laub des Tempelhains, Soph. Tr. 751.
τεμένιος, α, ον
- of or in the sacred precincts, Soph.