χέζω
χέζω, to defecate
Could not find χέσῃ in Logeion dictionaries.
χέσῃ Verb: aorist middle subjunctive 2nd singular, Verb: aorist active subjunctive 3rd singular of χέζω
χέζω, fut. χεσοῦμαι Ar. V. 941, Pax 1235; also κατα-χέσομαι Id. Fr. 152: aor. 1 ἔχεσα Id. Ec. 320, 808, (ἐγ-) ib. 347, (κατ-) Nu. 174: aor. 2 ἔχεσον (κατ-) Alc.Com. 4 (cf. Hdn.Gr. 2.801); inf. χεσεῖν Ar. Th. 570, AP 7.683 (Pall.): pf. κέχοδα (only in compds. ἐγ-, ἐπι-χέζω): Pass., κέχεσμαι (v. infr.):—
- ease oneself, Ar. ll.cc., etc.: prov., εἰ μηδὲ χέσαι γε . . σχολὴ γενήσεται Stratt. 51; οὐκ ἔχεις ὅ[ποι χέσῃς] ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν cj. in Men. 530.9, cf. Com.Adesp. 491; ἐλευθέρα Κόρκυρα· χέζʼ ὅπου θέλεις Str. 7Fr. 8: c. acc., χ. σησαμίδας Eup. 163 (lyr.):—Med. (for the sake of the pun), χέσαιτο γὰρ εἰ μαχέσαιτο Ar. Eq. 1057 (hex.):—Pass., πέλεθος ἀρτίως κεχεσμένος dung just dropped, Id. Ach. 1170. (Cf. Skt. hádati (same sense).)
χέζω (f. χεσοῦμαι ou χέσομαι, ao. ἔχεσα, ao. 2 ἔχεσον, pf. inus., en compos. -κέχοδα ; part. pf. pass. κεχεσμένος) aller à la selle, Ar. Vesp. 941, Pax 1235, Eccl. 320, etc. ; Anth. 7, 683 ; Plut. M. 232f ; avec un rég. à l’acc. Eup. 2-1, 494 Meineke ; au pass. Ar. Ach. 1170 ||
Moy. (seul. opt. ao. 3 sg. avec jeu de mots : χέσαιτο γὰρ εἰ μαχέσαιτο, Ar. Eq. 1057, car s’il lui fallait combattre, elle ferait sous elle) m. sign. ||
➳ Fut. χεσοῦμαι, Ar. Vesp. 941 ; χέσομαι, Ar. fr. 207 ; inf. χέσειν, Anth. 7, 683 ; ao. 2 inf. χεσεῖν, cf. Ar. Th. 570.
Étym. R. indo-europ. *ǵhed-, chier ; cf. μυόχοδος.
χέζω, fut. χεσοῦμαι, Ar. Vesp. 941, auch χέσειν, Pallad. 62 (VII.683); aor. ἔχεσα u. ἔχεσον, perf. κέχοδα, perf. pass. κεχεσμένος, Ar. Ach. 1133, – seine Notdurft verrichten, scheißen, 82, Eq. 70 u. sonst, zum Scherz auch im med. gebraucht, χέσαιτο γάρ, εἰ μαχέσαιτο.
χέζω
Root !χεδ
- to ease oneself, do oneʼs need, Ar.:—Pass., σπέλεθος ἀρτίως κεχεσμένος dung just dropt, Ar.