ἀφίημι
ἀφίημι, ἀφίημι, ἀφήσω, ἀφῆκα, ἀφεῖκα, ἀφεῖμαι, ἀφείθην, let go, neglect
Could not find ἀφείσθω in Logeion dictionaries.
ἀφείσθω Verb: perfect middle-passive imperative 3rd singular of ἀφίημι
- send forth, discharge, of missiles, ἔγχος, δίσκον ἀφῆκεν, Il. 10.372, 23.432; ἀφῆκʼ ἀργῆτα κεραυνόν 8.133; ἀπῆκε βέλος Hdt. 9.18, etc.: hence in various senses, ἀ. ἑαυτὸν ἐπί τι throw oneself upon, give oneself up to it, Pl. R. 373d; ἀ. αὑτὸν εἰς τὴν πολιτείαν Plu. Alc. 13; ἀ. γλῶσσαν let loose oneʼs tongue, make utterance, Hdt. 2.15, E. Hipp. 991; ἀ. φθογγήν ib. 418; ἔπος S. OC 731; φωνάς D. 18.218; γόους E. El. 59 (v. infr. II.2); ἀρὰς ἀφῆκας παιδί Id. Hipp. 1324; ἀ. θυμὸν ἔς τινας give vent to . . (v. infr. II.2), S. Ant. 1088; ὀργὴν εἴς τινα vent upon . ., D. 22.58; ἀ. δάκρυα shed tears, Aeschin. 3.153; ἀ. παντοδαπὰ χρώματα change colour in all ways, Pl. Ly. 222b; freq. of liquids, etc., emit, ἀ. τὸ ὑγρόν, τὸν θολόν, τὸ σπέρμα, etc., Arist. HA 487a18, 524a12, 489a9; ἀ. τὸ ᾠόν, τὸ κύημα, ib. 568b30, a22; of plants, ἄνθος ἀφιεῖσαι putting forth, Od. 7.126, cf. Thphr. HP 7.7.3; of a spider, ἀ. ἀράχνιον Arist. HA 555b5; ἱδρῶτα Plu. Mar. 26; put forth, produce, καρπόν Thphr. HP 3.4.5; φύλλον ib. 6.5.1 (but ἀ. σπέρμα leave issue, Ev.Marc. 12.22):—Pass., to be emitted, Il. 4.77 (tm.); of troops, to be let go, launched against the enemy, Hdt. 6.112.
- 2 let fall from oneʼs grasp, Il. 12.221; opp. κατέχω, Plu. Garr. 2.508d; πόντιον ἀ. τινά E. Hec. 797.
- 3 give up or hand over to, τὴν Ἰωνίην τοῖσι βαρβάροισι Hdt. 9.106; ἐχθροῖς αἶαν A. Th. 306; ἀ. τινὰ δημόσια εἶναι Th. 2.13:—Pass., ἡ Ἀττικὴ ἀπεῖτο ἤδη Hdt. 8.49.
- II send away,
- 1 of persons, κακῶς ἀφίει Il. 1.25; αὐτὸν δὲ κλαίοντα . . ἀφήσω 2.263.
- b let go, loose, set free, ζωόν τινα ἀ. 20.464; let loose, βοῦς Hdt. 4.69; περιστεράς Alex. 62.3; ἀ. Αἴγιναν αὐτόνομον Th. 1.139; ἀ. ἐλεύθερον, ἀζήμιον, Pl. R. 591a, Lg. 765c; τινὰς ἀφορολογήτους Plb. 18.46.5; ἀφέντʼ ἐᾶν τινα S. Aj. 754, cf. E. Fr. 463; ἐς οἴκους, ἐκ γῆς, S. OT 320, E. IT 739: c. acc. pers. et gen. rei, release from a thing, ἀποικίης Hdt. 4.157: in legal sense, acquit of a charge or engagement, φόνου τινα D. 37.59 (abs., ἐὰν αἰδέσηται καὶ ἀφῇ ibid.); συναλλαγμάτων Id. 33.12: c. acc. only, acquit, Antipho 2.1.2, etc. (v. infr. 2 c):—Pass., κινδύνου ἀφιέμενοι Th. 4.106; τοὺς γέροντας τοὺς ἀφειμένους released from duty, Arist. Pol. 1275a15; ἐγκλημάτων ἀφεῖσο Men. Epit. 572.
- c let go, dissolve, disband, of an army or fleet, Hdt. 1.77, etc.; dismiss, δικαστήρια (opp. λύειν ἐκκλησίαν) Ar. V. 595.
- d put away, divorce, γυναῖκα Hdt. 5.39; ἀ. γάμους break off a marriage, E. Andr. 973; ἀ. τὸν υἱόν disown him, Arist. EN 1163b22 (but with metaph. from releasing a debtor).
- e dedicate, τὰ νεογνὰ τῷ θεῷ X. Cyn. 5.14; ἱερὸν . . ἄβατον ἀφεῖτο Pl. Criti. 116c.
- 2 of things, get rid of, ἀφέτην πολυκαγκέα δίψαν Il. 11.642; ἀφίει μένος [ἔγχεος] slackened its force, 13.444; ἀ. ὀργήν put away wrath (v. supr. I.1), A. Pr. 317; ὀργήν τινι Arr. An. 1.10.6; γόους (v. supr. I.1) E. Or. 1022; νόσημα Hp. Prorrh. 2.39; ἀ. πνεῦμα, ψυχήν, give up the ghost, E. Hec. 571, Or. 1171: in Prose, give up, leave off, μόχθον Hdt. 1.206; ξυμμαχίαν, σπονδάς, Th. 5.78, 115, etc.:—Med., ἀ. τὸ προλέγειν D.S. 19.1.
- b ἀ. πλοῖον ἐς . . loose ship for a place, Hdt. 5.42.
- c in legal sense (v. supr. Ib), c. dat. pers. et acc. rei, ἀ. τινὶ αἰτίην remit him a charge, Id. 6.30; τὰς ἁμαρτάδας Id. 8.140.βʹ, cf. Ev.Matt. 6.12, al.; τὰς δίκας . . ἀφίεσαν τοῖς ἐπιτρόποις D. 21.79; ἀ. τινὶ εἰς ἐλευθερίαν χιλίας δραχμάς Id. 59.30, cf. IG 2(2).43A27; ἀ. πληγάς τινι excuse him a flogging, Ar. Nu. 1426; ἀ. ὅρκον Jusj. in Lex ap. And. 1.98; φόρον Plb. 21.24.8 (Pass.); δάνειόν τινι Ev.Matt. 18.27.
- III leave alone, pass by, Hdt. 3.95, etc.; neglect, τὰ θεῖα S. OC 1537; τὸν καιρόν D. 1.8; λέκτρων εὐνάς A. Pers. 544: folld. by a predicate, ἀφύλακτον ἀ. τὴν ἑωυτῶν leave unguarded, Hdt. 8.70; ἄτιμον, ἔρημον ἀ. τινά, S. OC 1279, Ant. 887; ἀ. τινὰς ὀρφανούς Ev.Jo. 14.18; ἀ. τι ἀόριστον Arist. Pol. 1265a39; leave, περὶ κινήσεως, ὅθεν ὑπάρχει, τοῖς ἄλλοις ἀφεῖσαν Id. Metaph. 985b20, cf. 987b14:—Pass., esp. in pf. imper., ἀφείσθω ἐπὶ τοῦ παρόντος missum fiat, Id. EN 1166a34, cf. Pol. 1286a5, 1289b12.
- 2 c. acc. et inf., ἀ. τὸ πλοῖον φέρεσθαι let the boat be carried away, Hdt. 1.194; μὴ ἀφεῖναί με ἐπὶ ξένης ἀδιαφορηθῆναι PLond. 2.144.14 (i A. D.).
- IV c. acc. pers. et inf., suffer, permit one to do a thing, ἀ. τινὰ ἀποπλέειν Hdt. 3.25, cf. 6.62, al., etc.: with inf. understood, ἡνίκα προῖκʼ ἀφιᾶσιν (sc. θεᾶσθαι) οἱ θεατρῶναι Thphr. Char. 30.6: c. subj., ἄφες ἐκβάλω Ev.Matt. 7.4, cf. Arr. Epict. 1.9.15; ἄφες ἐγὼ θρηνήσω POxy. 413.184 (i A. D.); ἄφες ἵνα . . Arr. Epict. 4.13.19; οὐκ ἤφιεν ἵνα . . Ev.Marc. 11.16:—Pass., ἀφείθη σχολάζειν Arist. Metaph. 981b24.
- V seemingly intr. (sc. στρατόν, ναῦς, etc.), break up, march, sail, etc., Hdt. 7.193; ἀ. ἐς τὸ πέλαγος Th. 7.19; cf. II.2b.
- 2 c. inf., give up doing, ἀφεὶς σκοπεῖν τὰ δίκαια Diph. 94.
- B Med., send forth from oneself, much like Act.; θορήν Hdt. 3.101.
- 2 loose something of oneʼs own from, δειρῆς δʼ οὔ πω . . ἀφίετο πήχεε λευκώ she loosed not her arms from off my neck, Od. 23.240.
- 3 freq. in Att. c. gen. only, τέκνων ἀφοῦ let go of the children ! S. OT 1521; τοῦ κοινοῦ τῆς σωτηρίας ἀ. Th. 2.60; λόγων Pl. Grg. 458c, Aeschin. 1.178; μὴ ἀφίεσο τοῦ Θεαιτήτου, ἀλλʼ ἐρώτα Pl. Tht. 146b, etc.; ἀφεῖσθαι τοῦ δικαίου τούτου D. 37.1; ἀφέμενος τῆς ἰαμβικῆς ἰδέας Arist. Po. 1449b8.
A tr.
I
1 c. ac. de cosas y pers. lanzar, tirar
ἔγχος
δίσκον
κεραυνόν
βέλος
τὰ τοξεύματα
πέτρον
βακτηρίας
• c. ac. de cosa y gen.
ἄκοντα χειρὸς ἀφῆκεν
βέλος χειρός
• c. ac. de pers.
(αὐτόν) ἀφῆκε πόντιον
(lo) tiró al marἀφῆκεν αὑτὸν εἰς τὴν πολιτείαν
se lanzó a la política
• en v. pas.
τὰ μὲν (βέλη) ... ἀφιέμενα
2 echar, emitir, expulsar c. ac. de cosas orgánicas
πνεῦμα ἄτοπον
τὸ ᾠόν
τὸ κύημα
τὸ ἀράχνιον
τὸ πύον
ἀπὸ τοῦ σώματος αἷμα
λαιμῶν ... οὔριον φόνον
ἐπὶ τὸ πεδίον τὸ ὕδωρ
τὸν θολόν
δάκρυα
τὸ ὑγρόν
τὸ σπέρμα
οὐκ ἀφῆκε σπέρμα
no tuvo hijosἵδρωτα
• abs. eyacular Hp.Steril.220
• en v. med. mismo sent.
ἀπίενται Αἰθίοπες θορήν
• producir, echar c. ac. de plantas
ὄμφακές εἰσιν ἄνθος ἀφιεῖσαι
τὸν καρπόν
τὸ φύλλον
3 c. ac. de principios vitales, palabras, etc. dejar salir, dejar escapar
ἀφίει μένος ... Ἄρης
Ares dejó escapar su fuerzaτὼ ... ἀφέτην πολυκαγκέα δίψαν
los dos apagaron la abrasadora sedἃς ἔχεις ὀργὰς ἄφες
τὰ νοσήματα
ἵνα τὸν θυμὸν ... ἐς νεωτέρους ἀφῇ
para que desate su ira contra los jóvenesτὴν ὀργὴν ... εἰς τῶν πολιτῶν τὸν τυχόντα
γόους τ' ἀφίημ' αἰθέρ' ἐς μέγαν
ἀρὰς ἀφῆκας παιδί
• de la vida
ἐπεὰν ἀπίῃ τὴν ψυχήν
cuando (uno) entrega el alma e.d. muereπνεῦμα
• de palabras proferir, emitir
τίνα γλῶσσαν πρώτην ἀπήσουσι
qué lengua hablarán la primeraἀφεῖναι τοὖπος
ἔπος κακόν
φθογγήν
φωνήν
• de colores
ὑπὸ τῆς ἡδονῆς παντοδαπὰ ἠφίει χρώματα
de gusto se puso de todos los colores
• de instrumentos musicales
ὀξύτερον ἆχον
φωνάν
• de la luna
οὐκ ἀφήσει δεῦρο τὴν αὐγήν
ἀφίημ' ὀμμάτων ἐλεύθερον φέγγος τόδε
II
1 dejar libre, soltar
a) c. ac. de cosas
πήχεε λευκώ
ἀνάγκη ... γλῶσσάν μ' ἀφεῖναι
es preciso ... que yo suelte la lenguaτὴν δοκόν
χαλινούς
τὸ σχοινίον
τὸν κρύσταλλον οὔτε κατέχειν οὔτ' ἀφεῖναι θέλουσι
ἀπίει ἐς τὴν Λίβυην τὰ πλοῖα
ἐς τὸ πέλαγος ἀφήσειν
hacerse a la marεἰς ἕω ... ἀφήσειν μέλλομεν
καὶ μετὰ τὸ ἀφέθην κάλως
después de ser soltadas las amarras
b) de anim. soltar
δράκοντα
τοὺς βοῦς
περιστεράς
c) de pers. dejar marchar, despedir
κακῶς ἀφίει (ἱερῆα)
αὐτὸν δὲ κλαίοντα
ἄφες μ' ἐς οἴκους
ἐκ γῆς ἀφήσειν μὴ θάνοντα βαρβάρου
ἀλλ' ἀφίει τὸν ἄνδρα
suelta a ese hombreοὐκ ἀφήσω αὐτόν
no lo soltaréἐν τῇ σκηνῇ ληφθεὶς ἠφείθη
cogido en la tienda fue dejado libreἀ. γυναῖκα
divorciarse, repudiar
• de esclavos, prisioneros liberar, manumitir
τοῦτον τὸν ἑπτάδουλον
• de ejércitos licenciar
ἀπεὶς στρατόν
d) de abstr. disolver
γάμους
τὰ δικαστήρια
λύω καὶ ἀφίημι (ὅρκον)
• abs.
Αἴανθ' ... μήδ' ἀφέντ' ἐᾶν
no dejar a Áyax libre
• en v. pas.
ἀφείμεθ' ὑπὸ τοῦ νομοθέτου διαλεγόμενοι περὶ αὐτῶν τούτων
τὸν ἀφεθέντα
el liberto
e) fig. relajar, dilatar
ἡδ' εὐθυμίη ἀφίει καρδίην
• en v. pas. part. subst. τὸ ἀφειμένον relajación, tranquilidad Hp.Off.15, cf. tb. inf. subst. τὸ ἀφεῖσθαι Hp.Off.19.
2 absolver, perdonar, librar a uno de algo c. ac. de cosa
ὅσας δὲ πληγὰς εἴχομεν ... ἀφίεμεν
ἄφης (sic) ... παραπτώματα ἡμῶν
perdona nuestros pecadosτὸν αἴτιον
ἂν ὁ παθὼν αὐτὸς ἀφῇ τοῦ φόνου ... τὸν δράσαντα
τῶν συναλλαγμάτων ... ἀλλήλους
τὰν πόλιν ... χρειμάτων
• c. ac. de abstr. y dat. de pers.
αὐτῷ τὴν αἰτίην
ὑμῖν ... τὰς ἁμαρτάδας
εἴ τιν' ἠδικηκότα πόλλ' ἀφίετε
αὐτῇ ... εἰς ἐλευθερίαν χιλίας δραχμάς
ἄφες μοι τὴν ἁμαρτίην
ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν
ἀφῆκε τὰν πόλιν δραχμὰς πεντακατίας
• abs.
ἐὰν ... μετὰ ταῦτ' αἰδέσηται καὶ ἀφῇ
• en v. pas. c. gen.
ἀφεώσθω τῶ ἔργω
ταύταις (πόλεσι) ἀφεῖσθαι τὸν φόρον
ἀφέωνται αὐτοῖς
los pecados les son perdonadosἀφεθεὶς ... ὑπὸ τῶν ἕνδεκα
absuelto por los Onceπαρὼν ὅτ' ἀφίετο, ἄφωνος ἐγένετο
• eximir, relevar c. ac. de pers. y gen.
οὐ γὰρ δή σφεας ἀπίει ὁ θεὸς τῆς ἀποικίης
pues el dios no les eximía de fundar una coloniaκινδύνου ... ἀφιέμενοι
ἐγκλημάτων ἀφεῖσο
• part. pas. abs. exento
τοὺς γέροντας τοὺς ἀφειμένους
καὶ Ιερουσαλημ ἔστω ἁγία καὶ ἀφειμένη
y que Jerusalén sea sagrada y exenta
3 c. ac. de cosa o anim. y dat. de pers. dejar, ceder, entregar
τὴν Ἰωνίην ... τοῖσι βαρβάροισι
ἐχθροῖς ... τὰν αἶαν
μῆλά τε γάρ τοι ἐγὼ ἀφίημι
αὐτῷ ... τοὺς καρπούς
Ἀνθεμοῦντα ... αὐτοῖς
τὰς δίκας ... τοῖς ἐπιτρόποις
• consagrar
τὰ νεογνὰ ... τῇ θεῷ
4 c. ac. o abstr. abandonar, no hacer caso de
μόχθον
λέκτρων εὐνάς
ξυμμαχίαν
τὰς σπονδάς
τὰ θεῖα
τοὺς γυναικείους γόους
καιρὸν ἀφεῖναι
dejar escapar la ocasiónτὸ ... τούτων ἔλασσον
pasar por altoπερὶ κινήσεως ... ῥᾳθύμως ἀφεῖσαν
• descartar en v. pas.
ἡ γὰρ Ἀττικὴ ἀπεῖτο ἤδη
• dejar perecer en v. pas.
νῦν ἀφεῖται πάντα
ahora todo ha desaparecido
III c. constr. dobles dejar c. dos ac., uno compl. y otro pred., de pers. y pueblos
ζωὸν ... Τρῶα
μ' ἄτιμον
ἀθώπευτόν γέ σε
ἐλεύθερον ... παῖδα
τὸ σμικρότατον δὲ ἀζήμιον ἀφείσθω
Αἴγιναν αὐτόνομον
οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς
τὴν (γῆν) ἑωυτῶν ἀφύλακτον
ἀφεῖναι τὴν τεκνοποιίαν ἀόριστον
dejar la natalidad no limitada
• en v. pas.
ἱερὸν ... ἄβατον ἀφεῖτο
el templo estaba prohibido
• c. ac. e inf. dejar, permitir
τὸ πλοῖον ... ἀπιεῖσι κατὰ τὸν ποταμὸν φέρεσθαι
τὴν θύρην ... ἐπιφέρεσθαι
τοὺς Ἕλληνας ... ἀποπλέειν
ἀπιεῖ (αὐτόν) ἀπάγεσθαι γυναῖκα
ἀφίησιν αὐτὰ δημόσια εἶναι
ἀφεὶς σκοπεῖν τὰ δίκαια
ἀφεῖσαν ... ζητεῖν τὴν μέθεξιν
μὴ ἀφείσῃς τοῦ δρέπειν καρποὺς πνευματικούς
ἀφιέμενοι τὸ περὶ αὐτῆς προλέγειν
μὴ ἀφεῖναί με ἐπὶ ξένης ἀδιαφορηθῆναι
οὐκ ἤφιεν λαλεῖν τὰ δαιμόνια
οὐκ ἀφῖκές με πωλῆσαι
αὐτοὺς καθεσθῆναι εἰς τὴν σκιάν
• sólo c. inf.
ἔχειν ... ἡσυχίην ἄφετε
μὴ ἄφιε ἐποικοδομῆσαι
ἧττον ἀφεθήσῃ ὑφ' ἡμῶν πρὸς τὸ μὴ εἰπεῖν
ἐκεῖ γὰρ ἀφείθη σχολάζειν τὸ τῶν ἱερέων ἔθνος
• c. inf. sobreentendido
ἡνίκα προῖκα ἀφιᾶσιν οἱ θεατρῶναι (θεᾶσθαι)
• abs. en imperat.
ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος
deja que saque la palaἄφες ἐγὼ αὐτὸν θρηνήσω
ἄφες δείξωμεν αὐτοῖς
οὐκ ἤφιεν ἵνα ...
y no permitía que ...ἄφες οὖν, ἵνα ...
• sólo c. ac.
λέγε πότερα ἀφίης με ἢ ...
dime, me das permiso o ...
• c. ac. de pers. y ἐπί más dat. permitir
ἐὰν ἀφῶσιν αὑτοὺς ἐπὶ χρημάτων κτῆσιν
ἐπὶ τῇ τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν ἀφεῖναι
B intr.
1 en v. med.-pas. abs., de ejércitos lanzarse, ponerse en marcha
ὡς ἀπείθησαν οἱ Ἀθηναῖοι
κεῖνος δ' ὡς ἀφέθη, πέσεν ... ἐφ' ὕδωρ
ἐπεὶ δ' ἀφείθη ... σάλπιγγος ἠχή
2 en v. med. c. gen. desprenderse, soltarse, separarse
τοῦ δέ τε πολλοὶ ἀπὸ σπινθῆρες ἵενται
τέκνων ἄφου
suéltate, apártate de los niñosοὐκ ἀφήσομαι πέπλων σῶν
τοῦ κοινοῦ τῆς σωτηρίας
μὴ ἀφίεσο τοῦ Θεαιτήτου, ἀλλ' ἐρώτα
ἀφέμενος ἐκείνου
οὐδεὶς ... ἑκὼν ... τυραννίδος ἀφεῖτο
ἀφέσθαι τῆς πόλεως
ἀφέμενος τῆς ἰαμβικῆς ἰδέας
τῶν λόγων τοιούτων
ἀφεῖσθαι τῆς προικός
perder la doteπάντων τῶν ἔξω ἀφεμένην
• tb. c. ἐκ y gen.
ἀετὸν ... ἐκ χειρὸς ἀφεθέντα
un águila que se escapaba de la manoἀφιέναι τῆς θεραπείης
terminar el tratamientoπόλιν ... ἄβατι ἀφιιέναι
que la ciudad se aleje de la desgracia
1. (weg) laten gaan:
2. laten passeren, vergeven, kwijtschelden, met acc. van zaak:
3. wegschieten, wegslingeren, werpen:
4. wegsturen:
5. uitzenden, produceren:
6. alleen laten, in de steek laten, verstoten:
1) wegschicken, entlassen ; Menschen, ἐπὶ νῆας ἀφήσω Il. 2.263 ; τὸ στράτευμα u. ä., Her.; Xen. Cyr. 1.2.8 ; Wurfgeschosse, ἄκοντα, ἔγχος, κεραυνόν, abschießen ; Il. 21.590, 10.372, 8.133 ; δίσκον 23.432 ; u. ä.; ὥστε τοξότης ἀφῆκα καρδίας τοξεύματα Soph. Ant. 1072 ; in Prosa, βέλη, z.B. Plat. Symp. 219b ; πῦρ, Feuergeschosse, Pol. 1.48 ; ἑαυτὸν ἐπί τι, εἴς τι, sich auf, in etwas stürzen, Plat. Rep. II.373d ; Plut. Alc. 13 ; fallen lassen, was man hält, Il. 12.221 ; ἀφῆκε πόντιον, warf ins Meer, Eur. Hec. 797. Uebertr. auf die Rede, ἔπος κακόν Soph. O.C. 735 ; λόγον εἴς τινα Plat. Legg. III.698d ; γλῶσσαν Her. 2.15 ; φωνήν Plut. Sol. 7 ; φωνὰς ἀφιέναι Plat. Rep. V. 475a, Dem. 1.8, 18.218, Stimmen von sich geben, hören lassen ; γόους ἀφ., στεναγμόν, Eur. El. 59, Hipp. 1324 ; παντοδαπὰ χρώματα, allerhand Farben blicken lassen, annehmen, Plat. Ep. VII.379a ; πᾶσαν τέχνην ἐς ἔργον, alle Künste anwenden, Theocr. ep. 7. – Uebh. wegwerfen, τὰ ὅπλα Plat. Legg. XII.944c ; von sich tun, δίψαν, den Durst vertreiben, Il. 11.642 ; ἄνθος, die Blume abstreifen, von Weintrauben, welche eben zur Frucht angesetzt haben, Od. 7.126 ; μένος, die Kraft verlieren, Il. 13.444 ; τὴν ψυχήν, die Seele aushauchen, Her. 4.190 u. Folgde ; γόους, ὀργήν, Klagen, Zorn aufgeben, Eur. Or. 1022 ; Aesch. Prom. 315 ; μόχθον ἄφες, laß die Mühe, Her. 1.206 ; überlassen, τινί τι, Ἰωνίην τοῖς βαρβάροις, Her. 9.106 ; öfter bei Folgdn, πόλιν τινί Dem. 6.20 ; τὰ πλήθη τοῖς στρατιώταις Pol. 34.14.
2) Loslassen, freilassen, Il. 20.464 ; bes. Sklaven freilassen, ἐλεύθερόν τινα Plat. Rep IX.591a ; Legg. XI.915b ; Dem. 29.31 u. sonst ; vgl. Ὀρχόμενον αὐτόνομον ἀφῆκεν Andocid.3.13 ; einen Gefangenen, Dem. 24.125 ; Pol. 33.1 ; – ἀλλήλους ἐγκλημάτων, die Beschuldigungen od. die Anklage aufgeben, Isae. 5.1 ; τὸν δράσαντα φόνου Plat. Legg. IX.869a ; vgl. Euthyd. 9c ; ἀφῆκεν αὐτὸν πάσης αἰτίας, er sprach ihn von aller Schuldfrei, Plut. Alex. 13 ; τινί τι, z.B. ἀπῆκεν αὐτῷ τὴν αἰτίην Her. 6.30 ; αὐτοῖς ἀπιεὶς τὰς ἁμαρτάδας 8.140, 2 ; vgl. Dem. 59.30, Strafe erlassen, πληγὰς ἀφίεμεν Ar. Nub. 1425 ; χρέος, δάνειον NT ; ἄφες τὰ ὀφειλήματα Matth. 7.12 ; ἀφίενταί σου αἱ ἁμαρτίαι, v.l. ἀφέωνται, ib. 9.5 ; φόρον τινί Pol. 22.7, Schuld, Tribut erlassen ; ἀφορολόγητόν τινα 18.29 ; ὅρκον λύω καὶ ἀφίημι Andoc. 1.98.
3) sein lassen, nicht achten, τὰ περισσεύοντα τῶν λόγων ἄφες Soph. El. 1280 ; ἀφεὶς τὰ τῆσδε τῆς γῆς κύρια O.C. 918 ; – καιρόν Isocr. 4.16 Dem. 1.8, ungenutzt vorüber lassen ; ἀφύλακτον Her. 8.70 ; ἔρημον Soph. Ant. 878. Bei den Athenern der eigtl. Ausdruck vom Entlassen der Rats- od. Gerichtsversammlungen, wie λύειν von der Volksversammlung, Ar. Ach. 173 ; ἀφειμένης τῆς βουλῆς διὰ τὰ Κρόνια Dem. 24.26 ; γυναῖκα, seine Frau verstoßen, sich von ihr scheiden, Her. 5.39 ; Plut. Zuweilen mit dem partic., σκευωρούμενοι οὐ πρότερον ἀφίεσαν, Dem. 17.20. – Zulassen, gestatten, öfter bei Plat. u. sonst, mit dem inf.; ἀπίει ἀπάγεσθαι, ließ sie fortführen, Her. 6.62 ; τὸ πλοῖον ἀφ. κατὰ τὸν ποταμὸν φέρεσθαι, das Schiff stromabwärts treiben lassen, 1.194 ; vgl. 5.42 ; ἀφιέναι τι δημόσιον εἶναι Thuc. 2.13. – Plat. Critia.166c ist ἱερὸν ἄβατον ἀφείτω = weihen.
4) intr., sc. ναῦν, ἔμελλον εἰς τὸ πέλαγος ἀφήσειν Her. 7.193, in See stechen, wie Thuc. 7.19 ; στρατόν, aufbrechen, Sp.; s. Lobeck zu Soph. Aj. p. 189.
5) pass., entlassen, abgeschickt werden, Her. u. Folgde, τοῦ δέ τε πολλοὶ ἀπὸ σπινθῆρες ἵενται, es sprühen viel Funken aus, Il. 4.77 ; ἀφειμένος τινός, von etwas befreit, στρατείας Plut.
6) med., ablassen, loslassen von etwas, δειρῆς οὔ πω ἀφίετο πήχεε, sie ließ beide Arme noch nicht von seinem Nacken los, Od. 23.240 ; τέκνων δʼ ἀφοῦ, trenne dich von den Kindern, Soph. O.R. 1521 ; oft Prosa, τινός, μὴ ἀφίεσθε τοῦ κοινοῦ τῆς σωτηρίας Thuc. 2.60 ; Plat. setzt τοῦ νῦν ἀφιέμενοι dem τοῦ ἔπειτα ἐπιλαμβανόμενοι gegenüber Parm. 152c ; τοῦ χρῆσθαι ταῖς εὐκαιρίαις Pol. 2.68, der auch das act. so braucht, 17.3.
[ἀφ-, ἀπο- 1 + ἵημι1.]
Fem. pl. pres. pple. ἀφιεῖσαι Od. 7.126.
Fut. ἀφήσω Il. 2.263.
3 sing. aor. ἀφέηκε Il. 12.221, Il. 21.115, Il. 23.841. ἀφῆκε Il. 8.133, Il. 10.372, Il. 13.410, Il. 21.590, Il. 23.432.
3 dual aor. ἀφέτην Il. 11.642.
3 sing. subj. ἀφήῃ Il. 17.631. ἀφέῃ Il. 16.590.
3 sing. opt. ἀφείη Il. 3.317, Il. 20.464. From ἀφιέω
3 sing. impf. ἀφίει Il. 1.25, 379, Il. 11.702, Il. 13.444, Il. 16.613, Il. 17.529: Od. 24.539.
Mid. 3 sing. impf. ἀφίετο Od. 23.240.
- 1
To throw, hurl, launch (a missile): ἔγχος Il. 3.317. Cf. Il. 8.133, Il. 10.372, Il. 16.590, Il. 17.631, Il. 23.432: Od. 24.539.
Absol., to make one’s throw Il. 23.841.
With genit. of the throwing limb: ἄκοντα χειρὸς ἀφῆκεν Il. 21.590. Cf. Il. 13.410.
- 2
To send from one-self, let fall: ἔγχος Il. 21.115. Cf. Il. 12.221.
- 3
To send forth, cause to cease: μένος [ἔγχεος] Il. 13.444 = Il. 16.613 = Il. 17.529.
- 4
To get rid of, slake (thirst): δίψαν Il. 11.642.
- 5
To shed (blossom) Od. 7.126.
- 6
In mid., to loose (a part of oneself) from.
With genit.: δειρῆς οὐκ ἀφίετο πήχεε Od. 23.240.
- 7
To send away, dismiss (a person) Il. 1.25 = Il. 1.379, Il. 2.263, Il. 11.702.
To let go, set free: ζωόν Il. 20.464.
- 1
- 1let go, surrender “μῆλά τε γάρ τοι ἐγὼ καὶ βοῶν ξανθὰς ἀγέλας ἀφίημʼ” P. 4.149
Strong 863
1. to send forth, send away, let go: of divorce (DB, iii, 274
a), τ. γυναῖκα (Hdt.), I Co 7:11-13; of death, τ. πνεῦμα (Ge 35:18, Hdt., al.), Mt 27:50; (φωνήν, to utter a cry, Mk 15:37; of debts, to remit, forgive (cl.), τ. δανεῖον, Mt 18:27; τ. ὀφειλήν, Mt 18:32; esp. of sins (Cremer 296 f.), τ. ἁμαρτίας, ἁμαρτήματα, ἀνομίας, Mt 9:2, Ro 4:7
(LXX), I Jo 1:9, al.; punctiliar and iterative pres. (M, Pr., 119),
2. to leave alone, leave, neglect: Mt 4:11 5:24 15:14, Mk 1:20, 31, Jo 4:3, 28 al.; τ. ἐντολὴν τ. θεοῦ, Mk 7:8; τὸν τ. ἀρχῆς τ. Χριστοῦ λόγον, He 6:1; τ. ἀγάπην τ. πρώτην, Re 2:4; ptcp., ἀφείς, pleonastic (as in Aram.; M, Pr., 14; Dalman, Words, 21 f.), Mt 13:36, 22:22, Mk 8:13, al.
3. to let, suffer, permit: Mt 3:15; c. acc., Mt 3:15, 19:14, al.; c. acc. rei et dat. pers., Mt 5:40; c. inf. pres., Mt 23:14, al.; aor., Mk 5:37, al.; in late Gk. (M, Pr., 175 f.), seq. ἵνα, Mk 11:16, Jo 12:7; c. subjunct. (M, Pr., 175 f.; Bl., § 64, 2), Mt 7:4 27:49, Mk 15:36, Lk 6:42 (see further MM, s.v.).
- Ito send forth, discharge, Lat. emittere, of missiles, Hom., etc.:—hence to let loose, utter, give vent to words, Hdt., Trag.
- 2to let fall, Il.
- 3to send forth an expedition, dispatch it, Hdt.: Pass., of troops, Hdt.
- 4to give up or hand over to, τινι τί Hdt., Attic:—Pass., ἡ Ἀττικὴ ἀπεῖτο ἤδη Hdt.
- IIto send away, let go, loose, set free, Il., Attic:—c. acc. pers. et gen. rei, to set free from a thing, let off from, Hdt.: in legal sense to release from an engagement, accusation, etc., ἀφ. τινὰ φόνου Dem.
- 2to dissolve, disband, break up an army, Hdt.:— to dismiss the council or law-courts, Ar.
- 3to put away, divorce, Hdt.
- 4to let go as an ἄφετος, consecrate, Xen.
- 5of things, to get rid of, δίψαν Il.; to shed its blossoms, of plants, Od.; to slacken its force, of a dart, Il.
- 6ἀφ. πλοῖον ἐς . . to loose ship for a place, Hdt.
- 7in legal sense, c. dat. pers. et acc. rei, ἀφ. τινὶ αἰτίην to remit him a charge or a fine, Hdt., Dem.
- IIIto leave alone, give up, let pass, neglect, Hdt., Attic; foll. by a predicate, ἀφύλακτον ἀφ. to leave unguarded.
- 2c. acc. et inf., ἀφ. τι δημόσιον εἶναι to give up to be public property, Thuc.; ἀφ. τὸ πλοῖον φέρεσθαι to let the boat be carried away, Hdt.
- 3c. acc. pers. et inf. to let, suffer, permit one to do a thing, Hdt., Plat., etc.
- IVseemingly intr. (sub. στρατόν, ναῦς, etc.), to break up, march, sail, etc., Hdt.
- BMid. to send forth from oneself, send forth, Attic
- 2δειρῆς ἀφίετο πήχεε she loosed her arms from off my neck.
- 3c. gen. only, τέκνων ἀφοῦ let go hold of the children, Soph., Thuc.
-
…νεανίσκον, ἐπιλαμβάνομαι αὐτοῦ. οὗτοι δέ, διότι μὲν τοιαῦτα παρενόμουν εἰς ἐκεῖνον, οὐκ ἠθέλησαν εἰπεῖν ἐρωτηθέντες, ἀφέμενοι δὲ τοῦ νεανίσκου ἔτυπτον ἐμέ. μάχης δὲ γενομένης, ὦ βουλή, καὶ τοῦ μειρακίου βάλλοντος αὐτοὺς καὶ περὶ…
Lysias, Speeches
-
…ἢ οὐ μένει ; μένει. οὐκοῦν ἐκ τῶν ὁμολογουμένων τοῦτο σκεπτέον, πότερον δίκαιον ἐμὲ ἐνθένδε πειρᾶσθαι ἐξιέναι μὴ ἀφιέντων Ἀθηναίων ἢ οὐ δίκαιον · καὶ ἐὰν μὲν φαίνηται δίκαιον, πειρώμεθα, εἰ δὲ μή, ἐῶμεν. ἃς…
Plato, Crito
-
…, καὶ ἐγώ μοι δοκῶ οὕτω, πρὶν ὃ τὸ πρῶτον ἐσκοποῦμεν εὑρεῖν, τὸ δίκαιον ὅτι ποτʼ ἐστίν, ἀφέμενος ἐκείνου ὁρμῆσαι ἐπὶ τὸ σκέψασθαι περὶ αὐτοῦ εἴτε κακία ἐστὶν καὶ ἀμαθία, εἴτε σοφία καὶ ἀρετή, καὶ ἐμπεσόντος…
Plato, Republic
-
…μένετʼ αὐτοῦ. οὐκοῦν, ἦν δʼ ἐγώ, ἔτι ἓν λείπεται, τὸ ἢν πείσωμεν ὑμᾶς ὡς χρὴ ἡμᾶς ἀφεῖναι ; ἦ καὶ δύναισθʼ ἄν, ἦ δʼ ὅς, πεῖσαι μὴ ἀκούοντας ; οὐδαμῶς, ἔφη ὁ Γλαύκων .…
Plato, Republic
-
…τῶν ; τε ; πεπραγμένων καὶ τοῦ λοιποῦ ποιεῖν ὅ τι ἂν βούλωνται, εἰ τοὺς μεγίστων κακῶν αἰτίους λαβόντες ἀφήσετε. ἀλλὰ καὶ τῶν συνερούντων αὐτοῖς ἄξιον θαυμάζειν, πότερον ὡς καλοὶ κἀγαθοὶ αἰτήσονται, τὴν αὑτῶν ἀρετὴν πλείονος ἀξίαν…
Lysias, Speeches
-
…ὅπως ὡς βελτίστη ἔσται οὐκ ἐπιμελῇ οὐδὲ φροντίζεις ; καὶ ἐάν τις ὑμῶν ἀμφισβητήσῃ καὶ φῇ ἐπιμελεῖσθαι, οὐκ εὐθὺς ἀφήσω αὐτὸν οὐδʼ ἄπειμι, ἀλλʼ ἐρήσομαι αὐτὸν καὶ ἐξετάσω καὶ ἐλέγξω, καὶ ἐάν μοι μὴ δοκῇ κεκτῆσθαι ἀρετήν ,…
Plato, Apology
-
…ποιῶν θάνατον. καὶ γὰρ ἐν ταῖς μάχαις πολλάκις δῆλον γίγνεται ὅτι τό γε ἀποθανεῖν ἄν τις ἐκφύγοι καὶ ὅπλα ἀφεὶς καὶ ἐφʼ ἱκετείαν τραπόμενος τῶν διωκόντων · καὶ ἄλλαι μηχαναὶ πολλαί εἰσιν ἐν ἑκάστοις τοῖς κινδύνοις ὥστε διαφεύγειν θάνατον ,…
Plato, Apology
-
…βουλευτήριον ἐπὶ τῶν τριάκοντα εἰσῆλθον κριθησόμενοι, ἁπάντων θάνατος κατεγιγνώσκετο καὶ οὐδενὸς ἀπεψηφίσαντο, πλὴν Ἀγοράτου τουτουί · τοῦτον δὲ ἀφεῖσαν ὡς εὐεργέτην ὄντα · ἵνα δὲ εἰδῆτε ὡς πολλοὶ ὑπὸ τούτου τεθνᾶσι, βούλομαι ὑμῖν τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἀναγνῶναι .…
Lysias, Speeches
-
…λέγει. πρὸς ταῦτα, φαίην ἄν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἢ πείθεσθε Ἀνύτῳ ἢ μή, καὶ ἢ ἀφίετέ με ἢ μή, ὡς ἐμοῦ οὐκ ἂν ποιήσαντος ἄλλα, οὐδʼ εἰ μέλλω πολλάκις τεθνάναι. μὴ θορυβεῖτε ,…
Plato, Apology
-
…, ἐὰν δὲ ληφθῶ, ἡγούμην μέν, εἰ Θέογνις εἴη πεπεισμένος ὑπὸ τοῦ Δαμνίππου χρήματα λαβεῖν, οὐδὲν ἧττον ἀφεθήσεσθαι, εἰ δὲ μή, ὁμοίως ἀποθανεῖσθαι. ταῦτα διανοηθεὶς ἔφευγον, ἐκείνων ἐπὶ τῇ αὐλείῳ θύρᾳ τὴν φυλακὴν ποιουμένων…
Lysias, Speeches