ἄχω

I Act. (f. ἀκαχήσω, Hh. Merc. 286. Ao. 1 ἀκάχησα, Il. 23, 223 ; Opp. H. 4, 46 : Q. Sm. 1, 668. Ao. 2 ἤκαχον, Il. 16, 822 ; Od. 16, 427 ; Hh. 5, 56 ; Anth. 7, 1, 220 ; d’où part. ἀκαχών, Hés. Th. 868)

II Moy. (prés. ἄχομαι, Od. 18, 256 ; 19, 129. Ao. 1 part. pl. ἀχθέντες, Trag. fr. Diog. sin. 4, 2 (conj. σαχθέντες Mein.). Ao. 2 ἀκαχόμην, Od. 16, 342, d’où opt. ἀκαχοίμην, Od. 1, 236 ; 3 sg. ἀκάχοιτο, Il. 13, 344, A. Rh. 2, 190 ; Thcr. Idyl. 8, 91 ; 1 pl. ἀκαχοίμεθα, Il. 16, 16 ; et d’où postér. prés. 3 pl. ἀκάχονται, Q. Sm. 3, 224, et impf. 3 pl. ἀκάχοντο, Q. Sm. 5, 652. Pf. ἀκάχημαι, au sens d’un prés. Od. 8, 314 ; 19, 95 ; d’où impér. ἀκάχησο, A. Rh. 4, 1324 ; inf. et part. avec l’accent d’un prés. ἀκάχησθαι, Il. 19, 335 ; Od. 4, 806 ; ἀκαχήμενος, Il. 19, 312 ; 24, 550 ; Hés. Th. 99. Autre pf. en ἀκη- : ind. 3 pl. ἀκηχέδαται (p. *ἀκήχηνται) Il. 17, 637, part. ἀκηχέμενος, Il. 5, 364 ; 18, 29 ; A. Rh. 4, 1260. Pl. q. pf. 3 pl. ἀκαχείατο (sel. d’autres ἀκαχήατο) p. *ἀκάχηντο, Il. 12, 179) être affligé, s’affliger.

Étym. ἄχνυμαι.