πίμπρημι
πίμπρημι, to burn, burn up
πίμπρημι, pres. and impf. non-thematic; imper. πίμπρη E. Ion 527, 974; part. nom. pl. πιμπράντες Th. 6.94; inf. πιμπράναι A. Pers. 810, E. Tr. 81, (ἐμ-) Plb. 11.5.6, etc.: impf. ἐν-επίμπρην Th. 6.94; 3 pl. ἐνεπίμπρασαν X. HG 6.5.32:—other tenses formed from πρήθω (q. v.): fut. πρήσω A. Th. 434, (ἐμ-) Il. 9.242, etc.: aor. ἔπρησα 2.415, E. Andr. 390, etc.; 3 sg. shortd. ἔπρεσε Hes. Th. 856: pf. πέπρηκα (ὑπο-, ἐμ-, κατα-) Hp. Ep. 17, Alciphr. 1.32, D.C. 59.16:—Med., Nic. Al. 345: aor. ἐπρησάμην (ἐν-) Q.S. 5.485:—Pass., fut. πρησθήσομαι LXX Nu. 5.27; πεπρήσομαι (v.l. πρήσομαι (ἐμ-)) Hdt. 6.9: aor. ἐπρήσθην Hp. Nat.Mul. 10, Amphis 30.10 (dub.), (ἐν-) Hdt. 8.55, Pl. Grg. 469e: pf. (ἐμ-) πέπρησμαι Hdt. 8.144, Paus. 2.5.5; but πέπρημαι is the Att. form acc. to Phot. s.v. σέσωται, and ἐμ-πέπρημαι is found in Ar. V. 36 cod. Rav.; imper. πέπρησο Pherecr. 80.—Collat. pres. ἐμ-πιπράω (v. ἐμπίμπρημι).—In the compd. ἐμπίμπρημι (q. v.; more freq. in Prose) the second μ is sts. dropped, as ἐμπίπρημι; but returns with the augm., as ἐνεπίμπρασαν; cf. πίμπλημι:—
- burn, burn up, γῆν . . πυρὶ πρῆσαι κατάκρας S. Ant. 201, cf. E. Tr. 81; πρῆσαι δὲ πυρὸς . . θύρετρα Il. 2.415, cf. 9.242 (v.l.); without πυρί or πυρός, Hes. Th. 856; πρήσω πόλιν A. Th. 434, cf. Pers. 810; δῶμα E. Andr. 390, etc.:—Pass., πίμπραμαι to be burnt, Ar. Lys. 341; πέπρησο burn with fever, Pherecr. 80, cf. SIG 1180.10 (Cnidus); of wounds, to be inflamed, Nic. Th. 306 (but intr. in Act. πίμπρησι δὲ χείλη Id. Al. 438): metaph., ἐπί τινι πίμπρασθαι Luc. Jud.Voc. 8; ἐπὶ Ῥωμαίοις App. Ital. 3.
- II= πρήθω I.1, blow up, distend, in Pass., Hp. Nat.Mul. 10, Flat. 8, Nic. Al. 477, Act.Ap. 28.6 (v.l.); ἐπέπρητο ὅλα IG 42(1).122.123 (Epid.):—Act., Arist. HA 522b28, Dsc. 4.32. (Cf. Russ. prět' ‘sweat’, ‘stew’.)
πίμπρημι (impf. ἐπίμπρην, f. πρήσω, ao. ἔπρησα, pf. πέπρηκα ; pass. ao. ἐπρήσθην, pf. πέπρημαι et πέπρησμαι) brûler, incendier : ναῦς, Eur. Tr. 81 ; πόλιν, Eschl. Sept. 434 ; des vaisseaux, une ville, etc. ; γῆν πυρί, Soph. Ant. 201, mettre un pays à feu et à sang ; ou avec le gén.: πυρὸς θύρετρα, Il. 2, 415, détruire des portes par le feu ; au pass. être brûlé, Ar. Lys. 341 ; p. anal. être consumé par la fièvre, Phérécr. (Ath. 75b); en parl. de blessures, être enflammé, Nic. Th. 306 ; fig. s’enflammer (de colère) : ἐπί τινι, Luc. J. voc. 8, au sujet de qqe ch. ||
➳ Prés. impér. πίμπρη, Eur. Ion 527, 974.
Étym. R. indo-europ. *prh₁-, souffler, brûler ; cf. *πρήθω ; pour la format. cf. πίμπλημι.
1. doen opbollen, doen opzwellen (door blazen):
2. aansteken, in brand steken (vaker
πίμπρημι, im Präs. u. Impf. ganz nach ἵστημι, die übrigen tempp. s. unter πρήθω (über das Wegfallen des μ der Reduplication vgl. ἐμπίπρημι), entzünden, verbrennen ; πιμπράναι νεώς, Aesch. Pers. 796 ; ναῦς πιμπράναι πυρί ; Eur. Troad. 81 ; πίμπρη, Ion 527 ; ἐπίμπρας Ἐρεχθέως δόμους, 1293 ; πιμπράμενος, Ar. Lys. 341 ; in Prosa selten, οὐ μετρίως ἐπὶ τούτοις πίμπραμαι, Luc. iud. voc. 8.
πίμπρημι
From Root !πρα
- to burn, burn up, πυρός with fire, Il.; πυρί Soph.; absol., Hes., Aesch.