ἑρμηνευτικός
ἑρμηνευτικός, of or for interpreting
ἑρμην-ευτικός, ή, όν,
- of or for interpreting: ἡ -κή (sc. τέχνη) Pl. Plt. 260d; διάλεκτος ἑ. τινός Id. Def. 414d; λόγος Ph. 1.58; ἑ. δύναμις power of expression, gift of style, Luc. Hist.Conscr. 34, Theod. (?)ap. Nicol. Prog. p.2 F.
ἑρμηνευτικός, ή, όν, qui concerne l’interprétation, propre à faire comprendre, Luc. H. conscr. 34 ; ἡ ἑρμηνευτική (s. e. τέχνη) Plat. Pol. 260d, l’art d’interpréter.
Étym. ἑρμηνεύω.
ἑρμηνευτικός, zum Auslegen, Erklären gehörig, geschickt, ἡ ἑρμηνευτική, sc. τέχνη, die Auslegekunst, Plat. Polit. 260d ; δύναμις Luc. hist.conscr. 34.
ἑρμηνευτικός, ή, όν
- of or for interpreting, Luc. from ἑρμηνεύω