ἑρμηνεία
ἑρμηνεία, interpretation, explanation
ἑρμην-εία, ἡ, (ἑρμηνεύω)
- interpretation, explanation, Pl. R. 524b (pl.), Tht. 209a, Epicur. Nat. 28.1; esp. of thoughts by words, expression, Diog.Apoll. 1, X. Mem. 4.3.12; χρῆσθαι τῇ γλώσσῃ πρὸς ἑρμηνείαν Arist. PA 660a35, cf. de An. 420b19, Resp. 476a19, Hermog. Inv. 1.1, etc.; mediation, Pl. Epin. 984e; style, D.H. Comp. 1, al., Demetr. Eloc. 1, etc.; an expression, ἡ ἀκόλουθος ἑ. Sch. Pi. O. 3.1: also in pl., αἱ Πλατωνικαὶ ἑ. Platoʼs gifts of style, D.H. Pomp. 1.2.
- 2 in Music, expression, Plu. Mus. 2.1138a, 1144d.
- 3 translation, Aristeas 3, Ph. 2.141; ἑ. τῶν Ῥωμαϊκῶν POxy. 1201.12 (iii A.D.); ἑ. ἔχειν to mean when translated, Ph. 1.232, Porph. Plot. 17.
ἑρμηνεία, ας (ἡ)
I expression d’une pensée, d’où élocution, faculté de s’exprimer, Xén. Mem. 4, 3, 12 ; Arstt. P.A. 3, 17, 5 ; au plur. Πλατωνικαὶ ἑρμ. DH. Pomp. 1, 2, manières de parler propres à Platon ||
II interprétation d’une pensée, d’où :
1 éclaircissement, explication, Plat. Rsp. 524b, Theæt. 209a ||
2 interprétation, traduction, Phil. 2, 141 ; Jos. A.J. 12, 2, 4.
Étym. ἑρμηνεύς.
ἑρμηνεία, ἡ, Auslegung, Erklärung, Plat. Rep. VII.524b, λόγος ἦν ἡ τῆς σῆς διαφορότητος ἑρμ. Theaet. 209a ; Sp. – Der Ausdruck, die Fähigkeit, sich auszudrücken, die Sprache, Xen. Mem. 4.3.12 ; τῇ γλώττῃ χρῆται πρὸς τὴν ἑρμηνείαν Arist. respir. 11 ; part.anim. 3.17 ; Rhett.; – die Fähigkeit zu erklären, das Dollmetschen, Sp.
Strong 2058
ἑρμηνεία, ἡ,
ἑρμηνεύω
- interpretation, explanation, Plat., Xen.