ἔην
ἔην, v. εἰμί fin.
ἔην, = ἦν, er war, ep.; Il. 11.762 hat Bekker in der ersten Person mit Spitzner ἔον geschr.
ἔην
3 sing. impf. εἰμί.
ἔην : see εἰμί.
3 sing. impf. εἰμί.