ὀϊζυρός
ὀϊζυρός, woeful, miserable
Could not find ὀιζυρὸν in Logeion dictionaries.
ὀιζυρὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ὀϊζυρός
ὀϊζ-ῡρός, Att. οἰζῠρός (trisyll.), ά, όν,
- woeful, miserable, in Hom. mostly of persons, Il. 1.417, al.; ὀϊζυροῖσι βροτοῖσιν 13.569, cf. Od. 4.197; ᾠζύρʼ you wretch! Ar. Av. 1641: less freq. of actions, conditions, etc., toilsome, dreary, παύσασθαι ὀϊζυροῦ πολέμοιο Il. 3.112; παύσατʼ ὀϊζυροῖο γόοιο Od. 8.540; ὀϊζυραὶ νύκτες 11.182, etc.; also, sorry, wretched, poor, κώμη Hes. Op. 639; διαίτην ἔχειν ὀϊζυρήν Hdt. 9.82. Adv. -ρῶς Q.S. 3.363.—Not used by Trag., nor in early Att. Prose. [ὀϊζῡ- in Hom. (v. supr.); οἰζῠ- in Att., Ar. Nu. 655, Av. 1641, V. 1504, 1514, Lys. 948: Comp. ὀϊζῡρώτερος Il. 17.446: Sup. ὀϊζῡρώτατος Od. 5.105.]
ὀϊζυρός, att. οἰζυρός, ά, όν [ῡ] lamentable, pénible, Il. 3, 112, etc. ; Od. 5, 105, etc. Hés. O. 637 || Cp. et sup. avec ω par nécess. prosod. : cp. -ώτερος, Il. 17, 446 ; sup. -ώτατος, Od. 5, 105 ||
➳ [ῡ] Hom. ll. cc. ; [ῠ] Att. ; Voc. avec crase ᾠζυρέ, Ar. Vesp. 1504, 1514 ; ᾠζυρά, Ar. Lys. 948.
Étym. ὀϊζύς.
ὀϊζυρός, [ῡ], att. οἰζυρός, jammervoll, elend, unglücklich ; von Menschen, ἅμα τʼ ὠκύμορος καὶ ὀϊζυρὸς περὶ πάντων, Il. 1.417, oft allgemeines Beiwort der Sterblichen, ὀϊζυροὶ βροτοί, 13.569, Od. 4.197 ; von Sachen, wie πόλεμος, Il. 3.112, γόος, Od. 8.540, νύκτες, 11.182 u. öfter, traurige Nächte ; κώμη, ein trauriger Wohnort, Hes. O. 641 ; Ar. s. unten ; ὀϊζυρὴν ἔχοντες διαίτην, Her. 9.82 ; Sp.
• Adv. ὀϊζυρῶς , Qu.Sm. 3.363, 481.
Bei Hom. ist υ stets lang, bei Ar. in der dreisilbigen Form immer kurz, Nub. 645, Vesp. 1504, 1514, Av. 1641, Lys. 948. Daher heißt wohl der Kompar. bei Hom. unregelmäßig ὀϊζυρώτερον, Il. 17.446, wie der superl. ὀϊζυρώτατος, Od. 5.105.
• Adv. ὀϊζυρῶς , Qu.Sm. 3.363, 481.
Bei Hom. ist υ stets lang, bei Ar. in der dreisilbigen Form immer kurz, Nub. 645, Vesp. 1504, 1514, Av. 1641, Lys. 948. Daher heißt wohl der Kompar. bei Hom. unregelmäßig ὀϊζυρώτερον, Il. 17.446, wie der superl. ὀϊζυρώτατος, Od. 5.105.
ὀϊζυρός
-ή, -όν
[ὀϊζύς.]
- 1
Wretched, miserable, unhappy, ill-starred : ὀ. περὶ πάντων ἔπλεο Il. 1.417. Cf. Il. 13.569 : Od. 3.95=Od. 4.325, Od. 4.197, 832.
Absol. : ὀ. τις Od. 20.140.
Comp. ὀϊζυρώτερος
.Absol. Il. 17.446.
Superl. ὀϊζυρώτατος Od. 5.105.
- 2
Causing, bringing in its train, pain or grief, sorrowful, woful : πολέμοιο Il. 3.112. Cf. Od. 8.540, Od. 11.182=Od. 16.38, Od. 13.337.
- 1
ὀϊζυρός , comp. -ώτερος, sup. -ώτατος: full of woe, wretched, Il. 17.446, Od. 5.105.
ὀϊζυρός
- woful, pitiable, miserable, Hom.; of conditions, toilsome, dreary, Hom.; also sorry, poor, Hdt. [Though Hom. makes ῡ, he forms the comp. and Sup., metri grat., ὀιζυρώτερος, ὀιζυρώτατος, for -ότερος, -ότατος. from ὀιζύς