οἰήτης
οἰήτης, ου, ὁ, (οἴη A)
- = κωμήτης, S. Fr. 134; Dor. gen. pl. οἰατᾶν prob. in Hsch.
οἰήτης, ου (ὁ) habitant d’un village, Soph. fr. 138 Dind. (οἴη 2).
οἰήτης, ἡ, ion. = οἰάτης ; Soph. frg. 138 bei Phot.; Hesych.