ὀψιτέλεστος
ὀψιτέλεστος, to be late fulfilled
ὀψι-τέλεστος, ον,
- late of fulfilment, τέρας ὄψιμον ὀ. Il. 2.325, cf. Tryph. 48, Nonn. D. 25.362, al.
ὀψι·τέλεστος, ος, ον [ῐ] qui s’accomplit longtemps après, Il. 2, 325.
Étym. ὀψέ, vb. de τελέω.
ὀψιτέλεστος, spät vollendet, erst spät in Erfüllung gehend, τέρας, Il. 2.325, wie ὄψιμος.
ὀψιτέλεστος
[ὀψέ + τελεσ-, τελέω.]
To be fulfilled in the far future : τέρας Il. 2.325.
ὀψιτέλεστος : late - fulfilled, Il. 2.325†.
ὀψιτέλεστος
ὀψῐ-τέλεστος, ον,
- Ito be late fulfilled, Il.