ὀψίμορος
ὀψί-μορος, ον,
- dying slowly, Opp. H. 1.142.
ὀψί·μορος, ος, ον [ῐ] lent à mourir, Opp. H. 1, 142 ; Nonn. Jo. 19, 165.
Étym. ὀψέ, μόρος.
ὀψίμορος, spät sterbend ; Opp. Hal. 1.142 ; Nonn.