ὄψιος

ὄψιος, α, ον, (ὀψέ)

• late, ὀψίᾳ ἐν νυκτί Pi. I. 4(3).35(53); ὅταν ἔαρ ὄ. γένηται Arist. HA 553b20, cf. 627b20; ὄ. σῦκα, πυροί, etc., Thphr. HP 2.8.1, 8.4.3, etc.; [ᾠὰ] τὰ μὲν πρώϊα τὰ δʼ ὄ. Arist. HA 543a10; cf. ὀψία.
• • II Att. Comp. ὀψιαίτερος, α, ον, later, Id. Mete. 362a24, al., Thphr. CP 1.10.5: Sup. ὀψιαίτατος, η, ον, X. HG 5.4.3: hence ὀψιαίτερον as Adv., Comp. of ὀψέ, Pl. Cra. 433a, Thphr. HP 3.2.1, Eub. 119.11: Sup. ὀψιαίτατα, opp. πρωϊαίτατα, Pl. Prt. 326c, X. HG 4.5.18, etc.: also Comp. ὀψιέστερος as v.l. in Thphr. (CP 4.8.3, HP 3.4.6): also shortd. form ὀψιτέρα, ἅλωσις Pi. Pae. 6.82; ὀψίτερον Plu. Cons.Apoll. 2.119c; ὀψίτατον Poll. 1.69; ὀψίτερον τῆς ὥρας BGU 759.6 (ii A. D.), cf. PTeb. 230 (ii B. C.).

ὄψιος, spät ; ὀψίᾳ νυκτί, Pind. I. 3.53 ; dem πρώϊος entggstzt, oft in Prosa, bes. der spätern (früher ist ὀψέ mehr im Gebrauch), περὶ δείλην ἤδη ὀψίαν Thuc. 8.26 : auch in der Bdtg zu spät, Theophr, NT, vgl. Phryn. 51. – Kompar. gew. ὀψιαίτερος, superl. ὀψιαίτατος (vgl. ὀψέ), οἱ ἀπὸ τῶν ἔργων ὀψιαίτατοι, Xen. Hell. 5.4.3 ; – ὀψίτερος hat Plut. Consol. ad Apoll. p. 362 ; bei Poll. 1.69 hat Bekker diese Form weggelassen ; – ὀψιέστερος bei Theophr. ist zw.

ὄψιος

• 1late ὀψίᾳ ἐν νυκτί (τὸ πρὸς ἕω Σ.) I. 4.35 Ἰλίου δὲ θῆκεν ἄφαρ ὀψιτέραν ἅλωσιν pr. Pae. 6.82

ὄψιος, α, ον ὀψέ

• late, Lat. serus, Pind.: Attic comp. ὀψιαίτερος, η, ον, earlier; Sup. ὀψιαίτατος, η, ον, earliest, Xen.:—neut. ὀψιαίτερον as adv., comp. of ὀψέ, Plat.; Sup. ὀψιαίτατα Plat., Xen.