Aba
Aba . (or Abas), ae, m., v. Aga.
Aba, (16) æ, m. , mont dʼArménie : Plin. 5, 83.
Abaidem est ac
coloniain Traditionibus Fuldensib. Lib. 2. Trad. 21 :
Novem trado colonias, hoc sunt Hobunnæ, integras cum omnibus abjacentiis.Sunt autem
Aba, Hobunna, Hoba, Hova, Oba, Huba, voces ejusdem significationis et originis scilicet à Germanico
Haab, possessio, bona, hæreditas, vel a Saxonico
Habban, habere, possidere. Charta Ricardis Augustæ pro Stivagiensi Monasterio inter Probationes historiæ Tullensis pag. 7 :
Ecclesiam de Filgossen cum alodis in quo sita est Ecclesia, et quinquaginta duas Abas, cum vineis, terris, pratis ad hoc idem monasterium quod dicitur Stivagium pertinentes.Diploma Ludovici Pii à Mabil. relatum tom. 4. Analect. pag. 470 :
Venerabilis abbas Tatto.. dedit Ratulfo presbytero cappellano nostro... in beneficium diebus vitæ suæ in loco qui dicitur Huroldis hova sex Abas vestitas sub integritate earum.Plura vide in Huba
Nulli liceat alium puro nomine appellare : sed priores, juniores suos fratres nominent ; juniores autem, priores suos Nonnos vocent, quod intelligitur paterna reverentia, etc.Sic junior seniorem aut parentem voce
Abavox Hebraicæ originis ab
aba, fratrem affari. Ausonius in Epist. 1. patrem alloquens ait :
Hunc versum ita restituere Scaliger et Vinetus ex pervetusto et optimæ notæ Ausonii codice ; in vulgatis enim est,Nam supparis ævi Sum tibi ego, et possem fratris Abare vice.
fratris habere vice. Scaliger animadversionem firmat suam hac ratione : ut a
lallo lallare, a pappa pappare, sic ab
aba abare.