Anien
Ănĭēn, v. Anio init.
Aniēn, ēnis, s. Anio.
Ănĭēn, (12) ēnis, Ănĭō, ōnis, Ănĭēnus, ī, m. , lʼAnio [affluent du Tibre] : Cat. d. Prisc. Gramm. 6, 16 || Cic. Br. 54 ; Serv. En. 7, 683 || Prop. 4, 7, 86 ; Stat. S. 1, 3, 70 || -ĭēnsis, e, de lʼAnio : Cic. Planc. 54 ; Liv. 10, 9, 14 ou -ĭēnus, a, um, Virg. G. 4, 369.