animaequus
ănĭm-aequus, a, um, adj. [animus],
- not easily moved; also of good courage (eccl. Lat.): animaequior esto, Vulg. Bar. 4, 5, 21, 30; ib. Marc. 10, 49: animaequiores estote filii, ib. Bar. 4, 27; ib. Sap. 18, 6; ib. Act. 27, 36.
animaequus, a, um, Adi. m. Compar. (animusaequus), gleichmütig, guten Mutes, bes. animaequus od. animaequior esto (θάῤῥει), Eccl. (s. Rönsch Itala p. 223). Vgl. Gloss. ›animaequum, ἰσόψυχον‹.
ne timeas, ‥ ~ior esto
~ior exhinc facta mulier, ad rogandum regem ‥ se totam convertit
gavisi exinde sumus et ~iores effecti
quatinus, communicato cum viris sanctis consilio, ‥ ~ior ‥ rediret
exinde ~iores effecti ‥ recesserunt
ănĭmæquus, a, um (animus æquus), patient, résigné : Eccl.
Animæqui estote, etc.Plautus in Rudente act. 2. sc. 3. v. 71 :
Ergo Animus Æquus optimum est ærumnæ condimentum.
Animæquiore mente.Versus Salomonis Episc. ad Dadonem :
Occurrit apud Bedam in Vita S. Cuthberti Episc. n. 22. in Vita S. Popponis Abbat. cap. 2. 3. in Vita S. Hadelini Confess. n. 10. apud Helmodum lib. 1. cap. 71. In veteri Testamento, et alibi non semel.Illud cum recolens... Animæquior exsto.