Anxur
Anxur , uris, m.: Anxur, or Terracina, a town on the coast of Latium, 10.545; a Latin warrior, 10.545.
Anxur (rarely written Anxyr, Prob. p. 1459 P.), ŭris, n. (m., Mart. 5, 1; 10, 58 al., as lying upon a mountain of the same name).
- An ancient town in Latium, situated not far from the sea-shore, afterwards also called Tarracina, now Terracina, Enn. ap. Fest. p. 19: Tarracina oppidum linguā Volscorum Anxur dictum, Plin. 3, 5, 9, § 59; Hor. S. 1, 5, 26; cf. Mann. Ital. 1, 626 sq. (this town had its name from a fountain in the neighborhood, Serv. ad Verg. A. 7, 799; Vitr. 27, 38.)—Hence,
- II Derivv.
- A Anxŭrus: Juppiter, who was worshipped at Anxur, Verg. A. 7, 799; v. Serv. ad h. l.—
- B Anxŭras, ātis, m., belonging to Anxur, Liv. 27, 38.
Anxur, uris, m. u. n., I) m. Anxur (Axur) u. Anxurus, eine mit dem etruskischen Veiovis (dem bösen, verderblichen Jupiter, d.i. Pluto) für identisch gehaltene Gottheit der Volsker, Form Anxur od. Axur auf Inschr. (s. Drak. Sil. 8, 392): Form Anxurus Iuppiter, Verg. Aen. 7, 799. – II) n. (bei Mart. auch m.) eine uralte, nach dem Gott Anxur benannte Stadt der Volsker auf steiler Meeresküste an der Mündung des Ufens, 20000 Schritte vom Forum Appii, mit Tempeln Jupiters und Apollos und mit dem Haine der Feronia, später Tarracina gen., j. Terracina, Liv. 4, 59, 3 sq.: der Berg, auf dem die Stadt lag, bestand aus Kalkstein u. war dah. weiß, impositum saxis late candentibus A., Hor. sat. 1, 5, 26: candidus A., Mart. 5, 1, 6. – Dav. Anxurnās, ātis, aus od. zu Anxur, populus A., Liv. 27, 38, 4.
1 Anxŭr, (12) ŭris, ¶ 1 n. , ville du Latium, plus tard Terracine : Plin. 3, 59 || -ŭrus, m. , Jupiter, dieu adoré à Anxur : Virg. En. 7, 799 || -urnās, ātis, m. , dʼAnxur : Liv. 27, 38, 4 ¶ 2 m. , source du voisinage : Mart. 10, 51, 8 [ Vitr. Arch. 8, 3, 15 ; Serv. En. 7, 799 ] ; 5, 1, 6.
2 Anxur, ŭris, m. , guerrier Rutule : Virg. En. 10, 154.
ANXUR
ANXUR[TARRACINA]
Anxur
See Tarracina.