anxio
anxĭo, āre, v. a. [anxius],
- to make uneasy or anxious (only in late Lat.): anxiatum iri, Ap. Met. 4, 27, 26; dum anxiaretur cor meum, Vulg. Psa. 60, 3: anxiatus est super me spiritus, ib. ib. 142, 4.
ānxĭō, āre (anxius), tr., inquiéter : Ps. Aug. Serm. 223, 2 || anxiari, se tourmenter : Tert. Pæn. 10 ; Vulg. Psalm. 60, 3.