Aquilius
Ăquilĭus (on coins and in inscrr. Ăquill-; in MSS. Ăquil-), a, um, adj., name of a Roman gens; hence,
- I Subst.: Ăquilĭus, m.
- A M. Aquilius Gallus, consul A.U.C. 653, Cic. Ac. 3, 54, 125; id. de Or. 2, 28, 124.—
- B C. Aquilius Gallus, a Roman jurist and orator, Cic. Brut. 42, 154; id. Off. 2, 14, 50.—
- C Aquilius Niger, a Roman historian, Suet. Aug. 11.—
- 2 Ăquilĭa, f.—
- II Adj.: Aquilia lex de damno injuriā dato, perh. introduced by the tribune Aquilius Gallus, Cic. Brut. 34, 131.
2. Aquīlius (in Hdschrn. auch Aquillius), a, um, Name eines röm. Geschlechts, aus dem am bekanntesten: C. Aquilius Gallus, ein Freund Ciceros, mit diesem Prätor i. J. 66 v. Chr., als geschickter Redner vor Gericht u. gelehrter Jurist aus der Schule des O. Mucius Scävola Pontifex gerühmt, Cic. Brut. 154. – Aquilius Regulus, ein Stiefbruder des Redners Vipstanus Messala, ein nichtswürdiger Angeber der Kaiserzeit, s. Ruperti Tac. hist. 4, 42, 1. – eine Aquilia, Frau aus dem aquil. Geschlecht, Cic. ad. Att. 14, 13, 5 u. 17, 3. – Adi. aquilisch, lex Aqu., des gen. Aqu. Gallus, Cic. u. Gaius. – Dav. Aquīliānus, a, um, des Aquilius (Gallus), aquilianisch, defensio, Cic.: stipulatio, ICt.: Plur. subst., Aquīliānī, die Aquilianer, Varr. LL. 9, 71.
2 Ăquīlĭus (10) ou Aquillĭus, ĭī, m. , nom de famille rom. ; nott M. Aquilius Gallus et C. Aquilius Gallus : Cic. Quinct. 44 ; Br. 154 || -lĭa lēx, loi Aquilia : Cic. Br. 131 || -lĭānus, a, um, dʼAquilius : Cic. Off. 3, 61.
Aquilius
or Aquillius. (1) A Roman consul who held office in B.C. 129, finishing the war against Aristonicus, son of Eumenes, king of Pergamus.
(2) Nepos. A general and consul (B.C. 101). He ended the Servile War in Sicily, but in 88 was defeated and taken by Mithridates, who put him to death by pouring molten gold down his throat. See Appian, Bell. Mithridat. 26.