Geta
Geta u. Getēs, ae, Abl. ā, m. (Γέτης), der Gete, Plur. Getae, ārum, m. (Γέται), die Geten (stammverwandt oder identisch mit den Daci), eine thrazische Völkerschaft, zuerst zwischen dem Hämus u. Isterflusse, später aber durch die mazedon. Könige auf die Nordseite des Flusses gedrängt, Cic. ad Att. 9, 10, 3. Mela 2, 2, 3 (2. § 18). Ov. ex Pont. 2, 1, 67 u. 2, 7, 31. Sen. Phaedr. (Hippol.) 172. Vgl. Voß Verg. georg. 2, 497. p. 442 sq.; 3, 462. p. 648. – Sing. Geta u. Getēs (Γέτης), ae, m., der Gete (meist kollektiv), Form -a, Avien. descr. orb. 442. Auson. edyll. 12 (de hist.), 22. p. 137, 4 Schenkl. Ven. Fort. carm. 6, 5, 218: Form -ēs, Ov. ex Pont. 1, 2, 108. Lucan. 2, 54. Stat. Achill. 2, 419. Sidon. carm. 7, 412: Abl. Getā, Ov. ex Pont. 1, 8. 6: Geta als Name eines Sklaven, Ter. adelph. u. Phorm.; u. als röm. Beiname, zB. C. Licinius Geta, Cic. Clu. 119: u. der Kaiser Antoninus Geta, Spart. Anton. Get. 1 sqq. – Dav.: A) Getēs, ae, m., getisch, poëta, Ov.: Hebrus, Sen. poët. – B) Geticus, a, um, a) getisch, u. poet. = thrazisch, bellum, Vell.: sermo, Ov.: lyra, des Orpheus, Stat.: u. als Beiname, Spart. Anton. Get. 6. § 6. – Adv. Geticē, getisch, loqui, Ov. trist. 5, 12, 58. – b) des Kaisers (Antoninus ) Geta, nex, Spart. Anton. Get. 6, 5.
Gĕta, (14) æ, m. , ¶ 1 Gète, habitant du pays des Gètes : Ov. P. 1, 8, 6 ¶ 2 [surnom romain] : Cic. Clu. 19 || [nom dʼesclave] : Ter. Ad. ; Phorm. || Antoninus Géta [empereur romain] : Spart. ¶ 3 Getæ, ārum, m. , les Gètes [peuple établi sur le Danube] : Cic. Att. 9, 10, 3 ; Virg. G. 3, 462 || Getēs, æ, adj., du pays des Gètes : Ov. P. 4, 13, 17 ou -ĭcus, a, um, Ov. Tr. 5, 7, 13 ; P. 4, 13, 19.
Conjecta, Collecta, contributio.
Gotthus. Gloss. Isid.
Geta , Septimius
The brother of Caracalla, by whom he was assassinated, A.D. 212. See Caracalla.