gestito
gestĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [gesto],
- to carry often or much, to be wont to carry or bear (ante- and post-class.): mea haec (crepundia) herilis gestitavit filia, Plaut. Cist. 4, 2, 83 (753) sq.: istum anulum (pater), id. Curc. 5, 2, 4 (602): machaeram feriatam, id. Mil. 1, 1, 7 (7); id. Poen. 1, 2, 186 (395): qui pectus purum et firmum gestitat, Enn. ap. Gell. 7, 17, 10 (Trag. v. 340 Vahl.): poma, Sol. 45.
gestito, āre (Frequ. v. gero no. II), I) gewöhnlich an sich tragen od. führen, zu tragen pflegen, anulum, machaeram, Plaut.: fistulam, Arnob.: Alexandrum expressum vel auro vel argento, Treb. Poll.: volucrem vocem, Plaut. – übtr., ea libertas est, qui pectus purum et firmum gestitat, Enn. fr. scen. 302. – II) prägn., tragen = haben od. (effectus pro causa) hervorbringen, ficus poma non ramis tantum gestitans, sed et caudice, Solin. 32. § 34.
See: gestitare
gestĭtō, (15) āre (fréq. de gesto ), tr., porter souvent ou beaucoup, avoir lʼhabitude de porter : Pl. Curc. 602 ; etc.
gestito , as, are. et, v. gesto
See an image
See an image