gesticulatio
gestĭcŭlātio, ōnis, f. [gesticulor],
- pantomimic motion, gesticulation (post-Aug.; syn. gestus): nec sine molli quadam digitorum gesticulatione, Suet. Tib. 68: inaffectata, Ap. Met. 10, 31, 19: pronunciatio gesticulationibus molesta, Quint. 11, 3, 183.
gesticulātio, ōnis, f. (gesticulor), die pantomimische Bewegung, Pantomime, mollis quaedam digitorum, Suet. Tib. 68, 3: quieta et inaffectata, Apul. met. 10, 31: gesticulationes religiosae, Solin. 2, 26: pronuntiatio gesticulationibus molesta, Quint. 11, 3, 183: adhibito pueri ac tibicinis concentu gesticulationem tacitus peregit, Val. Max. 2, 4, 4.
cum ‥ puerilis ludorum ~o pontificalem futuri praesulis auctoritatem portenderit
previdebat tam infamem finem ‥ Dunstanus ‥ demonis ante se saltantis ~onibus
lascivas cantantium ~ones ‥ non sine cachinno ‥ intuetur
nec potuit ‥ ~o satis exprimere quantum ‥ gauderet
natura simie ‥ prompta est imaginationes rerum visarum ~onibus representare ridiculis
semper novellas excogitare studet adinventiunculas ‥ adulator, nunc histrionum ~onibus representans [etc. ]
‘coles templa saltatu prisco’, id est non facies saltus, id est ~ones more antiquo in cultu templorum
gestĭcŭlātĭō, (16) ōnis, f. (gesticulor), gesticulation, gestes de pantomimes : Suet. Tib. 68 ; Quint. 11, 3, 183.
Manifestum est, eum puberem esse, qui de Gesticulatione sui corporis talis est, ut jam procreare possit, licet ad metas legibus diffinitas non pervenerit.