Latine
Latine, in Latin, in the Latin language
Latīnē, Adv., s. Latium.
et Grece instructus et ~e
‘cratera’, ‘statera’, ‘panthera’, seu Grece seu ~e declinentur, penultimas productas invenio
‘pronoea’, que ~e ‘providentia’ vocatur
usque ad viam que dicitur ~e Alba Via, AngliceWithe Weia
liber Genesis Ebraice diciturbresith , Grece ‥ γένησις [sic ] ‥, ~e ‘generacio’
quid est eptimemeris? ~e semiseptenaria appellatur caesura
Brutus ~e
~ius
Lătīnē (Latinus), ¶ 1 en latin : Pl. Cas. 34 ; Cic. de Or. 1, 153 ; Liv. 40, 42, 13 || Latine scire Cic. Phil. 5, 14 ; nescire Cic. Br. 140, savoir, ne pas savoir le latin ¶ 2 en bon latin, purement, correctement : Cic. Opt. 4 ; Br. 166, etc. ; latinius Fronto Ep. ad M. Cæs. 3, 6.
Latīnē
adv.
- Latinus, in Latin, in the Latin language: publice loqui, L.: scire, understand Latin: reddere, translate into Latin.—In good Latin, properly, elegantly: pure et Latine loqui.— In plain Latin, plainly, openly, outspokenly(cf. Romano more): plane et Latine loqui: poscere, Iu.