Lucetius
Frieze-Dennison Vergil
Lūcetius, iī, m.: a Latin slain by Ilioneus, 9.570.
Lūcĕtĭus, i, m., and Lūcĕtĭa, ae, f. [lux],
- light-bringer, a surname of Jupiter and of Juno: Lucetium Jovem appellat, Naev. ap. Gell. 5, 12, 6; cf. Serv. Verg. A. 9, 570; Macr. S. 1, 15; cf. also: Lucetium Jovem appellabant, quod eum lucis esse causam credebant, Paul. ex Fest. p. 114 Müll.— Of Juno: Juno pulchra, sive te Lucinam, quod lucem nascentibus tribuas, ac Lucetiam convenit nuncupari, Mart. Cap. 2, § 149.
Lūcetius, a (lux), Lichtbringer, -bringerin, Beiname Jupiters und der Juno, Gell. 5, 12, 6 sq. Serv. Verg. Aen. 9, 570. Macr. sat. 1, 15, 14. Mart. Cap. 2. § 149.