Mulciber
Mulciber, a surname of Vulcan
Mulciber , eris and erī, m.: one who softens, Mulciber or Vulcan, the god of the forge, 8.724. (mulceō)
Mulcĭber, ēris and ĕri (gen. sync. Mulcebri, Cic. poet. Tusc. 2, 10, 23), m. [mulceo; he who softens any thing; v. infra],
- a surname of Vulcan: Mulciber, Vulcanus, a molliendo scilicet ferro dictus: mulcere enim mollire, sive lenire est, Paul. ex Fest. p. 144 Müll.; Att. ap. Macr. S. 6, 5 (Trag. Rel. v. 558 Rib.): Mulciber, credo, arma fecit, Plaut. Ep. 1, 1, 32 (32); Ov. A. A. 2, 562: Mulciber in Trojam, pro Troia stabat Apollo, Ov. Tr. 1, 2, 5: VOLCANO MITI SIVE MVLCIBERO L. VETT., Inscr. Orell. 1382: VOLCANO MVLCIBERO SACR., Inscr. Rein. cl. 1, n. 265. —
- II Transf., fire, Ov. M. 9, 263; 14, 533; Cic. poët. Tusc. 2, 10, 23; Mart. Cap. 6, § 576.
Mulciber, beris u. berī, m. (mulceo), der Erweicher, Schmelzer, I) eig., Beiname Vulkans, Acc. tr. 558. Cic. poët. Tusc. 2, 23 (Genet. Mulciberi). Ov. art. am. 2, 562 (Genet. Mulciberis). Corp. inscr. Lat. 5, 4295 (Dat. Mulcibero). – II) meton., das Feuer, Ov. met. 9, 263 u.a.
dicitur et ~er, hoc est ignis aerius, quasi mulcens imbrem
Mulcĭbĕr, (13) bĕrī, m. , un des noms de Vulcain : [poet.] Cic. Tusc. 2, 23 ; Ov. Ars 2, 562 || [fig.] le feu : Ov. M. 9, 263 ; [poet.] Cic. Tusc. 2, 23.
➳ gén. -beris Ov. Ars 2, 562.
Mulciber eris (C.) and erī (O.), m
- MARG-, a surname of Vulcan, C., V., O.—Fire, O.
Mulcĭber
An epithet of Vulcanus (q.v.).