mulco
mulco, to beat, cudgel, maltreat, handle roughly, injure
mulcō, āvī, ātus, 1, a.: to punish, 11.839.
mulco (‡ mulcto, Inscr. Grut. 155, 1), āvi, ātum, 1 (mulcassitis, for mulcaveritis, Plaut. Mil. 2, 2, 8 (163)), v. a. [Sanscr. root marc, take hold of; of. Gr. μάρπτω, perh. μορφή], to beat, cudgel; to maltreat, handle roughly, injure (class.; syn.: verbero, tundo, pulso).
- I Lit.: ipsum dominum atque omnem familiam Mulcavit usque ad mortem, Ter. Ad. 89; Petr. S. 134: aliquem, to illtreat, Plaut. Most. 4, 2, 23 (907): male mulcati clavis ac fustibus repelluntur, Cic. Verr. 2, 4, 43, § 94: mulcato corpore, with bodies bruised, Tac. A. 1, 70: prostratos verberibus, id. ib. 32.—Of inanimate things: naves, to injure, damage, Liv. 28, 30, 12.—
- II Trop.: scriptores illos male mulcatos, exisse cum Galbā, Cic. Brut. 22, 88 (but in Plaut. Stich. 3, 1, 8 (409), mulcaverim is undoubtedly corrupt, v. Ritschl ad h. l.).
mulco, āvī, ātum, āre (vielleicht aus *multico von multa, Strafe), tüchtig streichen, I) streichend, d.i. schlagend, stoßend (übel) zurichten, übel mitnehmen, mißhandeln, zerbleuen, zerpeitschen, zerschlagen, zerstoßen, a) leb. Wesen, mit Fäusten, Fußtritten, Prügeln, Stößen usw., alqm usque ad mortem, Ter.: ita mulcatus est, ut vitam amiserit, Cic.: alqm male, Plaut.: speculator male mulcatur, Liv.: dum oblatam pacem spernit barbarus, male mulcatus est, Fronto: Tiere, aquila male mulcata, zerhackt, zerrupft, Val. Max.: u. so male mulcatus graculus, Phaedr. – mit Angabe des Werkzeuges, male mulcati clavis ac fustibus, Cic.: mulcati inter se ipsi virgis, Liv.: m. alqm verberibus, Tac. – insbes. mit harten, scharfen, eckigen Ggstdn., übel zurichten, zerstoßen, zerschinden, zerquetschen, nudo aut male mulcato corpore, Tac.: mulcato foede corpore, Sall. fr.: scriptores illos male mulcatos (arg zugerichtet, hart mitgenommen) exisse cum Galba, Cic.: Ggstz., si corpus illibatum fortuna praestiterit quam si ex aliqua parte mulcatum, Sen. ep. 66, 23. – mit Angabe des Körperteils, mulcati parte membrorum, Curt. – b) Lebl., übel zurichten, ceteras (naves), v. einem Schiffe, Liv. 28, 30, 12. – II) ein Übel wohl oder übel durchmachen, scio scire te quam multas tecum miserias mulcaverim, Plaut. Stich. 420; vgl. Placid. gloss. V, 33, 9 ›mulcantem aerumnas, misere viventem‹. – ➳ Archaist. mulcassitis für mulcaveritis, Plaut. mil. 163.
a milner , molendinarius, ~o
mulcō, (12) āvī, ātum, āre, tr., battre, frapper, maltraiter, traiter durement : Ter. Ad. 90 ; Cic. Verr. 2, 4, 94 ; Tac. Ann. 1, 10 || [en parl. de choses inanimées] détériorer : Liv. 28, 30, 12 || [fig.] male mulcati Cic. Br. 88, mal en point, échinés ; scio scire te quam multas tecum miserias mulcaverim Pl. St. 420, je sais que tu sais combien jʼai essuyé de misères avec toi [littt « jʼai battu », cf. « battre la dèche »].
➳ mulcassitis = mulcaveritis Pl. Mil. 163.
- 1. afranselen, mishandelen [alqm usque ad mortem; prostratos verberibus];
- 2. beschadigen, havenen, toetakelen [naves; scriptores];
- 3. (Plaut.) (iets vervelends) verstouwen [miserias]; / arch. mulcassitis = mulcaveritis.
mulcō āvī, ātus, āre
- MARG-, to beat, cudgel, maltreat, handle roughly, injure: dominum ad mortem, T.: male mulcati clavis ac fustibus: quinqueremis ceteras (navīs) mulcasset, ni, etc., would have disabled, L.: scriptores male mulcati.