mulcta
mulcta, mulctātĭcĭus, mulctā-tĭo, mulcto, v. multa, etc.
mulcta u. die dav. Abgeleiteten s. multa, multātīcius etc.
mulcta, (10) mieux multa, æ, f. , amende : ovium Cic. Rep. 2, 16 [cf. Gell. 11, 1, 4 ], amende en brebis || peine pécuniaire : multam alicui dicere Cic. Phil. 11, 18, infliger une amende à qqn ; multam irrogare [en parl. des tribuns de la plèbe] Cic. Mil. 36, proposer de mettre à lʼamende ; multa aliquem multare Cic. Balbo 42, frapper qqn dʼune amende ; multam committere Cic. Clu. 103, encourir une amende ; multam certare Liv. 25, 3, 14 [multæ certatio Liv. 25, 4, 8 ], débattre (devant le peuple) le taux de lʼamende || [en gén.] condamnation, punition : Pl. As. 801 ; Liv. 24, 16, 13.
malatolta. Guillelmus
In qua Ecclesia, cum idem sanctissimus Papa.... malam consuetudinem invenisset, ut Presbyteri, qui ibidem Domino sacrificium quotidie offerebant, omni anno unam Mulctam darent, quam consuetudinem Marinus PP. antecessor ejus fregerat,... sub forti obtestatione præcepit, ut nullus unquam ab eis non solum hoc, verum etiam aliquod tributum acciperet, etc.
oculorum evulsioneChartarum contemtores mulctabat : rarissima ejusmodi pœnæ exempla ante Capetianos. Mulctæ pecuniariæ frequentior usus in Chartis privatorum ; quam ut persolvat, qui Chartam infregerit, præcipit Lex Alaman. cap. 1. num. 2 :
Et Multam illam quam charta continet, persolvat.Vide Mabill. Diplom. lib. 2. cap. 8.
Et in Comuni bon. ipse condempnationes et Mulcte debeant integraliter pervenire, et potestas bon. eas exigere teneatur, sicut tenetur exigere alias condempnationes et Mulctas per eum factas.
mulcta, mulctātīcius, mulctātiō, mulctō see mult-.
Mulcta
See multa.