abusio
abusio, the improper use of a word
ăbūsĭo, ōnis, f. [abutor].
- In rhet. lang., a harsh use of tropes, Gr. κατάχρησις, Auct. Her. 4, 33, 45; Cic. Or. 27, 94; Quint. 8, 2, 5: per abusionem, id. 3, 3, 9 al.—
- II In gen., abuse, misuse (eccl. Lat.).
abūsio, ōnis, f. (abutor), I) = κατάχρησις (s. Cic. or. 94), der Gebrauch eines Wortes in uneigentlicher Bedeutung, die Katachrese, vocabuli, Augustin. de dial. 6: gew. absol., Cornif. rhet., Cic. u.a.: per abusionem = abusive (no. I), Quint. u. ICt. – II) der Mißbrauch, Eccl. – u. übtr., die Herabsetzung, Verachtung, Verhöhnung, Spät.
si ‥ primus homo ‥ eo modo qui est per ~onem propriis potentiis non dejiceret
cum omni tempore literature sugillatrix logices ~o fuerit
hoc enim esset ‥ sue ‥ potestatis ‥ vel defectio vel corruptio vel ~o
nec navis nec batellus [dat occasionem mortis ] in salsa, licet in aqua dulci, et hoc per ~onem
rex cupiens ‥ leges languidas, que ‥ per ~onem male utentium ‥ dormitaverant, excitare
volumus ut de illis ‥ inventor gaudeat sicut decet, dictis victualibus moderate utendo ‥ sine destruccione seu ~one quacumque(
generalis abusio planctum / exigit
propter superbiam et ~ones suas(
est inter alias ~onum pestes prima in regno Anglorum tyrannidis forestariorum
que ~ones dici possunt potius quam consuetudines
[(liber ] de duodecim ~onibus
exorta est discordia inter majorem, aldermannos et communitatem civitatis pro diversis querelis et ~onibus
venerunt de Boemia in Angliam ~ones ille execrabiles, sotulares scilicet cum longis rostris
ut ‥ destruamus ~onum tribulos, si qui ‥ silvescant in hortulo ecclesie Anglicane(
qualis ~o pejor quam ubi hii qui ideo de mundo recesserunt, ut tam otium quam ignaviam ‥ devitarent, jam his vitiis vacant precipue?
in superbia et in ~one locutus est
janitor convitiando loquens in superbia et ~one introitum omnibus procaciter denegavit
cum summa superbia et ~one respondit
oblationes ‥ abrepte in commessationes et scortorum ~ones consumebantur
usus formosorum ~o est
ipsam ‥ seducit et, cum ad libitum suum abutatur, illicita non satis ei placet ~o
ăbūsĭō, ōnis, f. (abutor) ¶ 1 [rhét.] catachrèse : Her. 4, 45 ; Cic. Or. 94 ; Quint. 10, 1, 11 ¶ 2 abus : Eccl.
- 1. oneigenlijk woordgebruik, catachrese, tegenstrijdige beeldspraak;
- 2. (Laatl.) misbruik.
Tua Sanctitas non solum de Abusione licitorum, et abstinentia commodorum visibilium christianæ paupertatis divitem gloriam tenet.Vide Abuti.
Hæc Corbanam locutus, in superbia et Abusione, quæ ei conversa sunt in ignominiam et confusionem.Ibid. pag. 95. ex Guiberto Abbate :
At is digna sibi admodum animi offirmatione tantæ nefas Abusionis abjiciens, penitus vel audire perhorruit.Priori in loco allusio est ad hæc Psalmi 30 :
Muta fiant labia dolosa : quæ loquuntur adversus justum iniquitatem in superbia et in Abusione.
Abusion, eodem sensu, in Lit. remiss. ann. 1391. ex Reg. 141. Chartoph. reg. ch. 67 :
Gilet d'Enfer veant et considerant l'Abusion, que vouloit faire et avoir icellui Loys dudit Adam, etc.
abūsiō ōnis, f
- abutor; in rhetoric, the improper use of a word, C.