abusive
ăbūsīvē, adv. [abusivus].
- By an improper use, Quint. 8, 6, 35; 9, 2, 35.—
- II Slightly, not in good earnest, Amm.24, 4.
abūsīvē, Adv. (abusivus), I) durch uneigentlichen Gebrauch, uneigentlich, katachrestisch (Ggstz. proprie), Quint. u.a. – II) nicht recht im Ernst, nur so leichthin, Amm. 24, 4, 19.
monasterium virginum ‥ quarum ‥ Ethelwoldus unam ~e rapiens eam sibi matrimonio copulavit
a choro se nullatenus subtrahant sicut hactenus facere ~e solebant
lecciones cursorias, quas vocant audienciam ~e
ăbūsīvē, ¶ 1 par catachrèse, métaphoriquement : Quint. 8, 6, 35 ¶ 2 de façon insolite, abusive : Mamert. An. 1, 6 ; Amm. 24, 4, 19.