abusivus
ăbūsīvus, a, um, adj. [abutor],
- misapplied: appellatio, Auct. Pan. ad Const. 4.
abūsīvus, a, um (abutor), uneigentlich (Ggstz. proprius), appellatio, Auct. pan. Const. Aug. 4, 3: sermones, Cael. Aur. acut. 1. praef. § 14: nomina, Consent. 341, 2. Vgl. Wölfflins Archiv 7, 423 f.
incredibile ‥ est que scelesta ‥ et blasphema in Deum et ~a ipsius humanitatis exercitus ille Scottorum egerit
~is presumpcionibus et temerariis excessibus privilegii exempcionis
in plures errores et ~os modos loquendi incidit
consuetudo ~a et detestabilis [sc. quod bona que episcopi tempore sui obitus possidebant rex appropriare presumebat ]
archiepiscopus ‥ in verba ~a et contumeliosa prorumpens, ipsos canonicos ‥ indecenter nimis tractavit
psalterium glosatum, cum xii ~is(
de informatione dominorum bene in tractatu de duodecim ~is
ăbūsīvus, a, um, employé de façon abusive : C. Aur. Acut. 1, pr. 14.