acclamo
acclamo, to call to, shout at, exclaim
ac-clāmo (adc.), āvi, ātum, 1, v. n., to raise a cry at, to shout at, to exclaim (in a friendly or hostile manner), with and without the dat.; also with the acc. of the thing called.
- I To shout at in a hostile sense, to disapprove or blame by shouting (so partic. in the time of the republic): non metuo, ne mihi adclametis, cry out against, Cic. Brut. 73, 256; cf. id. Muren. 8; id. Piso, 65; id. Verr. 2, 48; id. Caecin. 28; so Sen. Ep. 47, 11; Suet. Galb. 20 al.: hostis omnibus, qui adclamassent, Cic. Verr. 2, 2, 20; so Vell. 2, 4, 4; Suet. Caes. 70 al.—
- II After the Aug. period, to cry at with approbation, to shout applause, to approve with loud cries, to applaud, huzza: populus et miles Neroni Othoni adclamavit, Tac. H. 1, 78; Suet. Claud. 7; 27; id. Dom. 13 al.: prosequentibus cunctis servatorem liberatoremque adclamantibus, they applaud him with loud acclamations as their saviour and deliverer, Liv. 34, 50 fin.; so Tac. A. 1, 44 al.—Impers.: ei adclamatum est, Plin. Ep. 4, 9, 18.
ac-clāmo (ad-clāmo), āvī, ātum, āre, zurufen, zuschreien, zujauchzen, a) mit u. ohne Dat. pers., α) mit Mißfallen, spöttisch, höhnisch, absol., Cic. u. Vell.: alci, Cic.: m. folg. Acc. u. Infinit., populus cum risu acclamavit ipsa esse, Cic. – β) beifällig, ei acclamatum est, Plin. ep.: m. folg. Acc. u. Infinit., omnes acclamarunt gratias se inter cetera etiam ob hoc agere, quod etc., Liv.: m. folg. ut u. Konjunktiv (zum Ausdruck des Wunsches), acclamavēre, ut filius Blaesi legatione eā perfungeretur, Tac.: m. Zuruf in direkter Rede, acclamari etiam in amphitheatro epuli die libenter audiit: Domino et Dominae feliciter! Suet. – b) m. Acc. pers., jmd. laut bezeichnen, -nennen, alqm servatorem liberatoremque, mit lautem Zuruf als E.u.B. preisen, Liv.: si nocentem acclamaverant (wenn sie »Schuldig« schrien), praeceps datus (reus) trucidabatur, Tac.
See: acclamare
acclāmō (12) ( adcl- ), āvī, ātum, āre (ad et clamo), intr. ¶ 1 pousser des cris à lʼadresse de qqn ou de qqch., pour protester ou blâmer : a) [abst ] acclamatur Cic. Pis. 65, on pousse des cris hostiles, cf. Verr. 2, 2, 48 ; Liv. 34, 37, 3 ; b) alicui Cic. Br. 256, se récrier contre qqn, cf. Mur. 18 ; Sen. Ep. 47, 13 ; c) [avec prop. inf.] crier en réponse que, protester que : Cic. Cæc. 28 ¶ 2 [pour louer] : Plin. Min. Ep. 4, 9, 18 ; 5, 13, 3 ; Suet. Claud. 27 ¶ 3 répondre par des cris : adclamatur « recita, recita » Sen. Ep. 95, 2, en réponse sʼélèvent les cris « lis, lis » ; [avec prop. inf.] répondre par acclamation que : Liv. 34, 50, 4 ; [avec ut ] en réponse demander à grands cris que : Tac. Ann. 1, 19 ¶ 4 [avec acc. de la chose criée] crier à lʼadresse de qqn : servatorem liberatoremque Liv. 34, 50, 9, proclamer qqn sauveur et libérateur ; nocentem Tac. Ann. 1, 44, par ses cris désigner qqn comme coupable.
- 1. toeroepen: (a) afkeurend, honend; (b) instemmend;
- 2. uitroepen tot, door bijval verklaren tot, toejuichen als (m. dubb. acc.) [alqm servatorem].
acclāmō (ad-c-) āvī, ātus, āre,
- to call to, shout at, exclaim: hostis omnibus, qui acclamassent: populus cum risu acclamavit, ipsa esse: (provincia) cui acclamari solet: ne acclametur times? cunctis servatorem liberatoremque adclamantibus, applauding, L.