acclivis
acclivis, up-hill, ascending, steep
ac-clīvis, e, also (but much less freq.) -vus, a, um, adj. [ad + clivus],
- up hill, mounting upwards, ascending, steep: stadium, Lucil. ap. Non. 4, 11: ea viae pars valde acclivis est, Cic. Q. Fr. 3, 1, 2, § 4; so, leniter acclivis aditus, Caes. B. G. 2, 29 al.: acclivus, Ov. M. 2, 19.
acclīvis, e (ad clivum), bergan sich erhebend, sanft ansteigend (Ggstz. declivis), stadium, Lucil. fr.: pars viae, Cic.: aditus leniter accl., Caes.: collis leniter ab infimo accl., Caes.: terreni et placide acclives ad quendam finem colles (Ggstz. ardua [steile Höhen] et rectae prope rupes), Liv.: per acclive iugum (Ggstz. in aequo), Tac. – ➳ Nbf. acclivus, a, um, wie acclivus limes, Ov. met. 2, 19: loca accliva, Paul. ex Fest. 59, 16. – neutr. pl. subst., utrimque acclivis pariter declivia iungit, Manil. 2, 230 (233).
tu vero vacillas magis, dum quod discipuli forma addiscere deberes, ~is ita cum impudenter tum inefficaciter arguis
acclīvis (13) ( adcl- ), e (ad, clivus), qui a une pente montante [pente vue dʼen bas], qui va en montant : leniter ab infimo acclivis Cæs. G. 7, 19, 1, depuis le bas sʼélevant en pente douce, cf. Liv. 38, 20, 4 ; valde acclivis Cic. Q. 3, 1, 4, montant fortement.
➳ acclivus, a, um, P. Fest. 59, 16 ; Heges. 5, 46.
acclīvis (ad-c-) e (once acclīvus, O.), adj.
- CLI-, up-hill, ascending, steep: leniter adclivis aditus, Cs.: trames, O.: tumulis adclive solum, sloping in knolls, V.