accitus
accitus2, a summons, call
accītus, ūs, m.: a summons, call, 1.677; used only in the abl. sing. (acciō)
accītus, a, um, Part. of accio.
accītus, ūs, m. (only in abl. sing.) [accio],
- a summoning to a place, a summons, a call: magistratus accitu istius evocantur, Cic. Verr. 2, 3, 28, § 68: accitu cari genitoris, Verg. A. 1, 677.
accītus (adcītus), Abl. ū, m. (accio), das Herbeirufen, der Ruf, die Vorladung, m. subj. Genet., accitu istius, Cic. Verr. 3, 68: cari genitoris, Verg. Aen. 1, 677: earum (legionum), Tac. ann. 2, 80: Aureliani, Vopisc. Tac. 13, 3: Idumenaei, Dict. 6, 4.
narrant Plinius et Albertus [] quod ~us avis paradisi tantam habet graciam pulcritudinis corporalis quod nulla avis ei possit ‥ comparari Animal. xxiii
1 accītus, a, um, ¶ 1 part. de accio ¶ 2 adj., importé, dʼorigine étrangère : Tac. Ann. 14, 21 ; H. 2, 3.
2 accītūs, (14) abl. ū, m. , appel accitu alicujus Cic. Verr. 2, 3, 68, sur une convocation, un appel de qqn, cf. Virg. En. 1, 677 ; Tac. Ann. 2, 80.
accītus (1)
- P. of accio.
(accītus (2) ūs), m
- accio, a summons, call; only ablsing.: istius, at his summons: genitoris, V.