acclino
acclino, to cause to lean on, stay upon
ac-clīno, āvi, ātum, 1, v. a., to lean on or against something (not before the Aug. period; mostly poet.).
- I Lit.: se acclinavit in illum, Ov. M. 5, 72: latus leoni, Stat. S. 4, 2, 51.—Most freq. in part. pass.: acclinatus: colla acclinata, Ov. M. 10, 268; cf.: terrae acclinatus, id. ib. 14, 666: castra tumulo sunt acclinata, Liv. 44, 3, 6: maria terris, Stat. S. 5, 4, 5.—
- II Trop., with se, to incline to a thing: ad causam senatus, Liv. 4, 48, 9.
ac-clīno (*clino, griech. κλίνω, got. hlains, Hügel, ahd. hleinen, lehnen), āvi, ātum, āre, anlehnen, hinneigen zu etwas, se in illum, Ov.: acclinatus lateri navis, Petr.: acclinata colla mollibus in plumis, Ov. – v. Örtl., castra tumulo sunt acclinata, Liv. – übtr., haud gravate acclinaturos se ad causam senatus, Liv. 4, 48, 9.
acclīnō (15) ( adcl- ), āvī, ātum, āre (cf. κλίνω), tr., appuyer à ou contre, incliner vers : se ad aliquem Ov. M. 5, 72, se pencher vers qqn ; castra tumulo adclinata Liv. 44, 3, 7, camp adossé à un tertre || [fig.] se ad causam senatus Liv. 4, 48, 9, se donner au parti du sénat.
acclīnō (ad-c-) āvī, ātus, āre
- CLI-, to cause to lean on, stay upon: se in illum, O.: castra tumulo sunt acclinata, L.—Fig., with se: haud gravate se ad causam senatūs, inclined, L.