adductio
adductio, ōnis, f. (adduco), I) das Herbeiziehen, Cael. Aur. acut. 2, 1, 32. – II) das Anziehen, die Zusammenziehung (Ggstz. extensio), partium, Cael. Aur. chron. 2, 1, 3: vultus, Cael. Aur. acut. 3, 5, 50. – dah. = der Krampf, Plur. bei Th. Prisc. 4, 9. p. 316.
de abductione marcandiarum ab Anglia capiatur xva , de ~one vero in Angliam capiantur salvi plegii
quietus ‥ de custuma danda pro eisdem bonis in prima emcione, deportacione et ~one hujusmodi rerum et catallorum in civitatem predictam
in expensis factis circa ~onem magistrorum J. ‥ et H. ‥ veniencium ad eleccionem
volens ‥ probare quod [etc. ], adducit pro se Danielem dicentem [etc. ]; hec ~o ejus [etc. ]
fidejussores adducant ‥ Henricum ad Cancellarium ‥ et ‥ moneant magistrum collegii ‥ de ~one ejusdem
adductĭō, ōnis, f. , action dʼamener : C. Aur. Acut. 2, 1, 32.
Item quidam... debent Adductionem quæ Gallice diciturDreste...
videlicet adducere animal vel animalia cujuscumque generis fuerint, ubicumque censuarius voluerit in villam S. Audomari, et tunc debet ductor vel ductores habere pastum.
Quod homines de Buisseto, qui consueverant dictos bladum et avenam ducere de mandato dicti Robini ad certa loca consueta, similiter teneantur ducere ad eadem loca, prout est consuetum, ad mandatum abbatis et conventus de Maurigniaco. De hac autem venditione tenenda et in perpetuum observanda fideliter fidem dedit in manu nostra idem Robinus, quod in dictis duobus modiis venditis et Adductione eorum jure aliquo nichil de cetero reclamabit, aut faciet reclamari.