adirare
Egaré ou Adiré. Consuetudo vetus Normanniæ cap. 87 :
Querelles des choses Adirées.
Esdiré, in Consuetudine municipali
de Labourttit. 20. art. 1.
Si quis bovem, vel asinum, vel aliquam rem suam Adiraverit, quæ ab aliquo vania fuerit inventa, etc.
Maître Vaccesau
Bracton. lib. 3. tract. 2. cap. 32. § 2 :Puis a dit au Duc en l'oreille, Que il a eu moult merveille De la cuillé qu'il a trouvée, Qu'il ont au mangier Adirée.
Poterit enim rem suam petere ut Adiratam, per testimonium proborum hominum, et sic consequi rem suam quamvis furatam.Fleta lib. 1. cap. 38. § 1 :
Poterit rem suam petere civiliter ut Addisratam, quamvis furatam.Et lib. 2. cap. 1. § 5 :
SiVidetur vox orta a Latino(res) petatur tanquam Adirata.
adærare, adeo ut res
adirata, sit ea quæ amissa et deperdita, et quæ
adæratur, seu cujus pretium æstimatur, quod possessori reddendum sit. Vel a voce Italica
adirato, iratus : nam qui sunt
irati, seu quorum ira provocatur (
qui sont fachez contre quelqu'un) ab eorum consortio abstinent, quibus irascuntur, ita ut amplius non compareant, uti prius, cum iis ; quæ vis est vocis
adiratus, in re quæ amplius non comparet.
dextram, i. e. ad manum habetur.