adire

adire [CL] 1 to go to, approach, visit: a (absol. or w. adv. or prep.); b (w. dat.); c (w. acc.); d (pass.). a idem ire est adire et abire: abit enim de loco et adit ad locum Anselm (Praesc. I 4) II 253; s1260 illuc jubetur adire Flor. Hist. II 459; Henricus imperator contra duos papas adiit Eul. Hist. I 260; s1174 David ‥ in Scociam ‥ adivit Plusc. VI 26.  b 1201 adiit ballivis ‥ et rogavit ‥ CurR II 45; c1380 vos deprecans ‥ quod ‥ mulieri adire dignemini, rogando eandem ex parte mea ‥ FormOx 320; Elle ‥ Eboraco adiit Eul. Hist. III 4; 1458 jussus adire carceribus flevit MunAcOx 674.  c cum sanctae limina valvae / vellet adire Aldh. VirgV 1042; Romam adiit, Brittaniam rediit Bede HE IV 13; ut omnis homo pacem habeat placitum adeundo et a placito redeundo (Cons. Cnuti) GAS 367; illud [phantasma] navicula remis ~e statuerunt Gir. TH II 12; 1269 adiit ‥ regem, dicens ‥ SelPlForest 45; s1408 regem adiit exonerare de cancellaria Chr. S. Alb. 44.  d Fons Sacer, Fons Clericorum, Fons S. Clementis ‥ adeuntur celebriore accessu W. Fitzst. Thom. prol. 7; prior invitans adeatur D. Bec. 1371. 2 (?) (w. bellum and acc.) to attack. cogitans plebs impiissima bella adire Occidentales Saxones Æthelw. IV 2. 3 to seek out. primo causa potens est adeunda tibi Neckam DS IV 737.