aeditumus
aeditumus (aeditimus), ī, m. (v. aedes, wie finitumus, finitimus v. finis; vgl. aedituus), der Tempelhüter, Sacr. Arg. bei Varr. LL. 5, 50 u. 52. Varr. LL. 7, 12; 8, 61; r.r. 1, 69, 2. Cic. Verr. 4, 96. Serv. ap. Cic. top. 36. Corp. inscr. Lat. 6, 4337 (aeditumus) u. 14, 256, 179 (aeditimus). – in weit. Bed., comprehendi ab aeditumis fori tamquam fures, Augustin. conf. 6, 9.
ædĭtŭmus (15) ( -tĭmus ), ī, m. , gardien dʼun temple : Cic. Verr. 2, 4, 96 || ædĭtŭus, ī, m. , Pl. Curc. 204 ; forme condamnée par Varron au profit de æditumus, cf. Gell. 12, 10, 1 ; 12, 10, 4 ; Varro R. 1, 2, 1 ; mais à partir de Cicéron, ædituus est préféré à æditumus.
- 1. tempelbewaarder;
- 2. (eccl.) koster.